คือท่านเองได้ทำให้ข้านั้นรู้สึกด้วยซ้ำว่าสำนักเต่าดำคือดินแดนศักดิ์สิทธิ์ที่เหมาะที่สุดสำหรับข้าในการบ่มเพาะที่นั่น”
“อย่างไรก็ตาม ท่านผอ.เฉียน โชคชะตาที่ดีที่สุดของข้านั้นคือการได้เป็นศิษย์ของอาจารย์ที่ดีแสนดีอย่างอาจารย์ฮู่ต้าไฮ่”
“อาจารย์ได้สอนข้าว่ามนุษย์นั้นจะดีจะร้ายยังไงแล้วต้องมีสิ่งที่เรียกว่าคุณธรรมประจำใจ”
“จะดีจะร้ายยังไงซะหากยังมีสิ่งนี้ไว้ยึดมั่น นั่นจะทำให้คนเรานั้นเป็นคนอย่างแท้จริง”
“หากสิ่งไหนเป็นของข้า ข้าย่อมต้องรับมันไว้ แต่หากสิ่งไหนไม่ใช่ของข้า ข้าย่อมไม่อาจรับมันไว้ได้”
“ผอ.เฉียน หากว่าข้านั้นรับคะแนนของเว่ยฉิงเชินไว้อย่างไม่กระดากอาย ท่านคิดว่าตัวข้าที่ถูกกล่าวว่าเป็นอัจฉริยะแห่งมนุษยชาตินั้นยังมีค่าพอจะนำพามวลมนุษยชาติได้หรือไม่”
หลังจากเฉินเฉียงได้พูดจบลง ในที่สุดเฉียนฝู่ก็ทำได้เพียงทรุดตัวลงบนเก้าอี้ของตน
หลังจากพูดคุยกันอีกครั้ง พวกเขาเห็นดีเห็นงามกับข้อเรียกร้องของเฉินเฉียง
แต่พวกเขานั้นยังมีสิ่งที่ไม่เข้าใจก็คือทำไมเฉินเฉียงถึงบอกว่าเจิ้งยี่นั้นสมควรจะได้ที่หนึ่งในการประลองครั้งนี้
และนี่ทำให้ซุนไคถามเฉินเฉียงออกมาด้วยความยินดี
“เฉินเฉียง ข้านั้นในฐานะที่เป็นผอ.ของสำนักมังกรอาชูร่าต้องขอขอบคุณเจ้าจากใจจริงที่เจ้าช่วยพูดให้กับเจิ้งยี่ของข้า”
“แต่ว่าข้านั้นก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมเจ้าถึงพูดแบบนั้น เจ้าพอจะบอกข้าได้หรือไม่”
“ฮ่าฮ่าฮ่า ทำไมจะไม่ได้ล่ะ” เฉินเ
