บทที่ 179 ต่างก็สงสัย
“เฉินเฉียง ข้าต้องการพูดกับเจ้า”
เจิ้งยี่ได้ยิงคำถามตรงๆในทันที
“ตอนนี้ข้ามีเรื่องต้องทำ ข้าต้องไปส่งองครักษ์หยานก่อน ทำไมเจ้าไม่ตามข้ามาล่ะ”
หยานเสวี่ยได้มองไปที่เจิ้งยี่อย่างระแวดระวังและถามออกมา “เฉินเฉียง เขาเป็นใคร”
“เพื่อนของข้าเอง ไม่ต้องกังวล”
หลังจากพูดจบ เฉินเฉียงได้หันไปมองเจิ้งยี่และพูดออกมา “ตามข้ามาเร็วๆล่ะเดี๋ยวจะตามข้ามาไม่ทัน”
“ไม่ต้องห่วงข้าหรอกน่า ยังไงข้าก็สู้คนเจ็บได้อยู่แล้ว”
เฉินเฉียงที่ได้ยินก็ยิ้มออกมาอย่างมีเลศนัย เขาที่พยุงหยานเสวี่ยไว้ได้หายวับลงดินไปราวกับโดนดินดูดลงไปก็ไม่ปาน
เจิ้งยี่ที่เห็นก็ยืนมองอย่างอึ้งๆ เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเฉินเฉียงต้องทำเป็นมีความลับถึงขนาดนี้
“อ้าวเฮ้ย นี่เจ้าจะยืนอยู่เฉยๆทำซากอะไรกัน หากเจ้าไม่ตามมางั้นข้าไปก่อนล่ะ”
เฉินเฉียงที่มุดหัวออกมาคุยก็ได้ผลุบหัวลงดินลงไปอีกครั้ง และนี่ทำให้เจิ้งยี่ลงดินตามเขาไป
และเมื่ออยู่ในดินแล้ว เจิ้งยี่ก็ต้องตกตะลึง
ถึงแม้ว่าเขานั้นจะรู้อยู่ว่าเฉินเฉียงมีทักษะปฐพีที่ดีเยี่ยม แต่เขานั้นไม่คิดว่าทักษะของเฉินเฉียงจะดีถึงขนาดนี้ นั่นก็เพราะความเร็วของเฉินเฉียงในตอนนี้นั้นราวกับว่าเขานั้นกำลังบินอยู่บนท้องฟ้า
หลังจากผ่านไปหนึ่งชั่วโมง ทั้งสามคนในที่สุดก็ได้ขึ้นไปสู่ผืนดิน
“พอแล้ว เฉินเฉียง ว่างข้าลงที่นี่แหละ”
หลังจากพูดจบ หยานเสวี่ยได้เปิดกำไลสื่อสารและส่งตำแหน่งของตนเองออกไป
“เจ
