บทที่ 178 พาหยานเสวี่ยจากไป
ด้วยการที่คำพูดของเฉินเฉียงนั้นเป็นความจริงอย่างที่สุดจนทำให้จ้าวฮั่นไม่กล้าที่จะโต้เถียงออกมาสักคำเดียว เมื่อเห็นฉากนี้ ทั้งเฉียนฝู่และจ้าวหยางจึงทำได้เพียงเชื่อคำพูดของเฉินเฉียงเพียงเท่านั้น
“หลังจากเรื่องทั้งหมดนี้ ข้าเห็นว่ามันเป็นหลานของจ้าวหยางจึงไม่คิดจะยุ่งเกี่ยวกับมันแม้แต่น้อย แต่เป็นมัน ข้าไม่คิดว่ามันจะไม่ยอมเลิกรา ขนาดข้านั้นถูกตราหน้าว่าตกตายไปแล้ว ข้าก็เชื่อว่าไอ้ตัววายร้ายหน้าไม่อายคนนี้ก็ยังคิดจะฆ่าข้าอยู่จนถึงทุกวันนี้เลยล่ะมั้ง”
“แล้วทุกคนยังคิดจะโกรธเพื่อมันเนี่ยนะ”
“ถ้าเป็นเช่นนั้นพวกท่านคงจะคิดให้ข้ายื่นหัวให้มันตัดทิ้งเสียตรงนี้เลยกระมัง”
เมื่อเฉินเฉียงพูดมาถึงจุดนี้ ทั้งเฉียนฝู่และจ้าวหยางไม่พูดอะไรออกมาแก้ตัวได้เลยสักคำ
แต่ถึงกระนั้นจ้าวฮั่นก็ยังคงไม่ยอมแพ้
“เฉินเฉียง ที่แกพูดออกมานั้นมันเป็นเรื่องที่ผ่านไปแล้วทั้งนั้น ไม่ว่ายังไงแกก็ไม่ควรจะปล่อยให้หลินฟานทำร้ายข้าไม่ใช่รึไงกัน”
“ข้า…..เหรอ”
เฉินเฉียงได้มองไปยังท่าทางของเฉียนฝู่และทุกคนในตอนนี้ และด้วยท่าทางของทุกคนแล้วทำให้เขานั้นรู้สึกรังเกียจขึ้นมาจนหัวใจเย็นยะเยียบในทันที
และนี่เองทำให้เฉียนฝู่นั้นยังคิดว่ามันเป็นความผิดของเฉินเฉียงด้วยซ้ำ
“นี่แกจะพูดจนกว่าข้าจะตกตายไปตรงหน้าให้ได้เลยสินะไอ้@#X$!!!! ไอ้ตัวดักดาน ในมิติประลองนั่นน่ะมันก็เป็นเพียงมิติเสมือนไม่ใช่รึไงกัน ตราบใด
