ที่แกไม่ได้ตกตายอยู่ในปากสัตว์ประหลาด อย่างมากแกก็แค่โดนเตะออกมาจากมิติประลองนั่นแล้วมีชีวิตอยู่อย่างปกติสุข”
“ก็จริงที่ตอนนั้นที่บัตรประจำตัวของเจ้าอยู่ในแหวนที่สวมไว้ในมือที่หลินฟานมันตัดขาด แล้วทำไมแกไม่ฆ่าตัวตายไปซะ”
“แถมในตอนนั้นข้ายังเห็นแกยินดีปรีดาที่ได้เป็นมนุษย์กลายพันธุ์ซะด้วยซ้ำ”
เมื่อได้ยินคำด่าของเฉินเฉียงไปนี้ จ้าวฮั่นก็ราวกับจะพึ่งนึกออกว่ามีวิธีนี้อยู่
อย่างไรก็ตาม เขานั้นมีความกล้าพอที่จะฆ่าตัวตายจริงๆรึเปล่าถึงแม้ว่ารู้อยู่แล้วว่าจะกลับมามีชีวิตอยู่ได้ก็ตาม
ต่อให้ย้อนกลับไปได้ เขาก็ไม่มีความกล้าพอที่จะทำ
ในขณะเดียวกัน เจิ้งยี่และซุนเต๋านั้นเมื่อได้ยินก็ทำเพียงก้มหน้าลงอย่างนึกเศร้าเสียใจยิ่งกว่าเดิม
นั่นก็เพราะทั้งสองคนไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้เหมือนกัน
เฉินเฉียงได้พูดถึงเหตุผลอื่นขึ้นมาเสริมในทันที “จ้าวฮั่น แกบอกว่าข้าไม่ช่วยเจ้า ในเมื่อข้าเองก็ตกเป็นเป้าหมายของหลินฟานที่จะถูกเปลี่ยนให้เป็นมนุษย์กลายพันธุ์เหมือนกัน นั่นหมายความว่าเจ้าต้องการให้ข้านั้นยอมตายเพื่อช่วยเจ้าเนี่ยนะ”
“ในตอนนั้นด้วยระดับการบ่มเพาะของข้า ข้าไม่มั่นใจว่าจะสู้กับหลินฟานได้”
“ยิ่งไปกว่านั้นคือต่อให้ข้าเข้าไปช่วย ข้าจะทำอะไรได้สักแค่ไหนกัน”
“แล้วหลังจากนั้นล่ะ ข้าจะยังคงเป็นมนุษย์อยู่รึเปล่าก็ไม่รู้”
“แล้วถ้าข้าออกมาเฉยๆ แล้วข้าจะเอาอะไรไปเปิดโปงมัน”
“ช่างน่าหัวร่อนัก”
“นี่ขนาดในการประลองเป็นต
