ายของข้ากับหลินฟานยังถูกขัดขวางได้โดยง่าย ข้าขอถามหน่อยเถอะว่าถ้าอยู่ๆข้าพูดออกมาจะมีท่านผู้ประเสริฐคนไหนเชื่อคำของข้า”
“เอาจริงๆนะ แค่ข้าพูดออกมาข้ายังคงถูกพวกสำนักเสือขาวรุมฆ่าตายนับครั้งไม่ถ้วนแล้ว”
หลัวเฟิงที่ได้ยินก็มองเฉินเฉียงอย่างโกรธเคียงในทันที เป็นตอนนี้ที่เฉินเฉียงยกมือห้ามในทันใด “ผอ.หลัว ท่านไม่ต้องมาเถียงว่าข้านั้นพูดไม่ถูก นี่ท่านไม่คิดว่าสำนักเสือขาวของท่านนั้นทำตัวกร่างเกินไปแล้วน่ะ นี่ถึงขนาดแหกกฎการประลองเป็นตายเลยนะ แล้วมีเรื่องอะไรบ้างที่พวกท่านจะทำไม่ได้”
หลังจากพูดเรื่องของจ้าวฮั่นเสร็จแล้ว เฉินเฉียงได้เดินไปยังสำนักมังกรอาชูร่าและเมื่อพบว่าผอ.แผนกศึกษามองมาที่เขาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ เขาทำได้เพียงยิ้มขึ้นมาเล็กน้อยเพียงเท่านั้น “ดูเหมือนว่าท่านผอ.เสี่ยวจะโทษข้าที่ไม่ยอมช่วยลูกสาวของท่านเหมือนกันสินะ”
“ฮึ่มมม” ผอ.เสี่ยวได้หันหัวไปทางอื่นในทันทีและเมินเฉินเฉียงในทันใด
“เฉินเฉียง ก็มันไม่ถูกไม่ใช่รึไงกัน ไม่ว่าจะยังไง เจ้าเองก็อยู่ที่สำนักมังกรอาชูร่ามาร่วมเดือน เจ้าไม่รู้สึกละอายหรือสำนึกผิดเลยรึไงกัน”
ซุนไคแม้จะพูดมาแบบนี้ แม้เขาจะนึกคับข้องใจอยู่บ้าง แต่เขาเองก็ไม่ได้โทษเฉินเฉียงแต่อย่างใด
“ฮ่าฮ่าฮ่า ผอ.ซุนท่านก็พูดเกินไป ท่านก็เห็นแล้วนี่ว่าชุนเต๋านั้นปฏิบัติกับเพื่อนสนิทของเธอยังไงบ้าง ”
“หลังจากนั้นทั้งสองคนนี้ยังร่วมมือกับหลินฟานเพื่อทำร้ายผู้คนอีก ท
