่ เจิ้งยี่ลังเลเล็กน้อยก่อนที่จะหันไปถามซุนไค “ท่านผอ. โปรดอนุญาตให้ข้าไปพบเฉินเฉียงด้วย ข้ามีบางเรื่องที่จะต้องถามเขา”
“ฮ่าฮ่าฮ่า ไปเลย แล้วก็ไม่ต้องกังวลเรื่องที่เกิดขึ้นอีกล่ะ”
ในทันทีที่เฉินเฉียงได้เข้าไปในเต็นท์ก็ได้พบกับหยานเสวี่ยที่พยายามจะพยุงตัวขึ้นมา
“องครักษ์หยาน”
เฉินเฉียงรีบกดตัวหยานเสวี่ยให้นอนลงในทันที “องครักษ์หยาน ท่านบาดเจ็บหนักนะ พักซะก่อนจะดีกว่า”
“ออกไปให้ห่างจากข้านะ” หยานเสวี่ยตะคอกออกมาด้วยเสียเย็นยะเยียบแต่ไร้เรี่ยวแรง
เฉินเฉียงถึงกับต้องเกาหัวแกรกๆในทันทีก่อนจะพูดออกมาเบาๆ “ท่านเองก็ช่วยข้าอย่างสุดชีวิต แล้วทำไมท่านดูเย็นชากับข้าอยู่อีกล่ะ”
“หึ ข้าแค่ทำตามคำสั่งเพียงเท่านั้น เรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวกับเจ้าเลยแม้แต่น้อย”
“อุ๊ก…หะหะโหดร้าย….” เฉินเฉียงใช้มือปิดปากและแสดงละครออกมาว่าเศร้าสร้อยอยากหนัก เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่เล่นด้วยจึงได้เลิกเล่นและนำเม็ดยาฟื้นฟูออกมาจากแหวน
“กินยานี่ซะ มันจะช่วยให้ท่านดีขึ้น”
หยานเสวี่ยรับเม็ดยาไว้ เธอมีท่าทางลังเลเล็กน้อย แต่ท้ายที่สุด เธอก็กลินมันลงไป
“แค่กแค่ก” หยานเสวี่ยได้ไอออกมาอย่างรุนแรง เธอมองไปรอบๆก่อนที่จะพูดออกมา “เฉินเฉียง ข้าต้องออกจากที่นี่เดี๋ยวนี้ มีเพียงราชาเท่านั้นที่ช่วยข้าได้”
“ห้ะ ท่านจะไปได้ยังไง ที่นั่นมันไกลมากเลยนะ” เฉินเฉียงรู้ดีว่าหากเว่ยหยวนตี้รู้สถานะของเธอเข้าล่ะก็ ไม่เพียงเขาจะช่วยไม่ได้แถมเขาจะซว
