นว่าเฉินเฉียงเป็นฝ่ายเหนือกว่า เขากำหมัดนั้นและพูดพึมพำออกมาอย่างไม่หยุดปาก “ดี ฆ่ามัน ฆ่ามันซะ”
ขอบเขตเจตจำนงแห่งการต่อสู้นี้จะปรากฏออกมาแล้วแต่เฉินเฉียงก็ยังไม่คิดจะทะลวงผ่านแต่อย่างใด เขาหยุดการทะลวงผ่านและนี่เองทำให้เฉินเฉียงในที่สุดก็ถอนลมหายใจออกมา
หลินฟานได้ปาดเหงื่อที่ชุ่มโชกก่อนที่จะถามออกมาอย่างสงสัย “อะไรกัน นี่เจ้าทะลวงผ่านไปได้รึยังไง”
เฉินเฉียงนั้นไม่คิดจะพูดคุยเรื่องการบ่มเพาะกับศัตรูอยู่แล้ว เขาจึงได้พูดยั่วยุกลับไป “โฮ่…หลินฟาน นี่เจ้าอยากให้ข้าทะลวงข้ามขั้นไปจริงๆหรอกเหรอเนี่ย”
“เอาน่า ต่อให้ข้าจะทะลวงข้ามขั้นไปในตอนนี้ เจ้าเองก็ไม่มีปัญญาที่จะหยุดข้าได้หรอกนะ ลองดูนี่ก่อนสิ”
หลังจากพูดจบ เฉินเฉียงได้นำแผ่นที่ส่องแสงประดุจดวงดาวออกมาจากแหวน
“แผ่น….พลังงาน”
เมื่อเห็นแผ่นแก่นพลังงานที่อยู่ในมือของเฉินเฉียง หลินฟานราวกับหัวใจได้หล่นร่วงไปยังพื้นดิน
“เฉินเฉียง เจ้ามีกระทั่งของล้ำค่าแบบนี้”
“ฮี่ฮี่ฮี่” เฉินเฉียงได้กำมือและเก็บแผ่นพลังงานกลับไป “หลินฟาน เจ้าเห็นรึเปล่า ด้วยการที่ข้ามีแผ่นแก่นพลังงานนี้ ต่อให้ข้าต้องดูดซับมันในระหว่างต่อสู้เจ้าก็ไม่อาจจะหยุดข้าได้”
“เป็นยังไง เจ้าอยากได้รึเปล่าล่ะ”
“ตราบใดที่เจ้าบอกข้อมูลข้ามาละก็ ข้าก็จะให้เจ้าสักสองอันแล้วกัน เจ้าคิดว่าไง”
“อย่าลืมนะว่าแผ่นแก่นพลังงานนี้มีค่ามากแม้แต่กับเหล่ามนุษย์กลายพันธุ์เองก็ตาม”
อย่างไรก็ตาม หลินฟ
