างก็ไม่ได้คิดจะเล่นดัวยแต่อย่างใด
“เฉินเฉียง เหตุที่เจ้านั้นต้องการสู้กับข้าที่นี่เป็นเพราะว่าเจ้าต้องการรู้ว่าหัวหน้าของข้าเป็นใครสินะ…..ฝันไปเถอะเอ็ง”
“โอ้” เฉินเฉียงเมื่อได้ยินก็มีสีหน้าที่เย็นชาในทันที เขาได้ดึงดาบดั้นเมฆออกมาและพูดต่อ “เมื่อเป็นเช่นนั้น ข้าก็จะสู้กับเจ้าจนกว่าเจ้าจะพูดแล้วกัน”
หลังจากพูดจบ เฉินเฉียงก็ได้หายไปต่อหน้าต่อตาหลินฟาน
“เฮ้ย” หลินฟานได้ตื่นตระหนกในทันทีที่เห็นฉากนี้ กว่าจะรู้ตัวอีกทีเฉินเฉียงก็ปรากฏตัวอยู่ข้างเขาและฟันดาบลงมาที่ด้านข้าง
“อ๊าก”
นี่เป็นครั้งแรกที่หลินฟานไม่อาจจะตั้งรับการโจมตีของเฉินเฉียงไว้ได้
อย่างไรก็ตาม เฉินเฉียงไม่ได้คิดฆ่าเขาแต่อย่างใด เขาทำเพียงทำลายเกราะชั้นพลังงานไปเท่านั้น และนี่ทำให้หลินฟานมีเลือดไหลออกมาเพียงเล็กน้อย
หลังจากต่อสู้กันมาอย่างยาวนาน เฉินเฉียงก็รับรู้ได้ว่าหลินฟานนั้นไม่ต้องการนำดาบทองคำออกมาเพราะไม่อยากจะถูกเผยตัว นี่ทำให้เฉินเฉียงคิดจะทรมานหลินฟานเล่นจนกว่าเขาจะเผยตัวออกมาด้วยตัวเอง
“หลินฟาน เจ้าเป็นมนุษย์กลายพันธุ์ไม่ใช่รึไง แสดงฝีมือดาบทองคำของเจ้าให้เห็นกับตาหน่อยสิ”
“อ้อ แล้วเจ้านั้นมีพลังอะไรกันล่ะ เกราะเหล็กไหลเหรอ”
“แล้วไหนปีกของเจ้าล่ะ”
ในหนึ่งชั่วโมงที่ผ่านมานี้ เฉินเฉียงได้ใช้ทักษะล่องหนและดาบดั้นเมฆกดดันหลินฟานอย่างหนักจนร่างของเขาโชคเลือด แต่กระนั้น หลินฟานก็ราวกับเป็นคนจริงที่ไม่ยอมแม้จะเผยร่องรอย
