้ว”
เมื่อเห็นว่าซุนไคออกโรงปกป้องเฉินเฉียงด้วยตัวเอง หลัวเฟิงไม่มีทางเลือกทำได้เพียงแค่เงียบเสียงไป อย่างไรก็ตาม เมื่อเขาได้หินหลินฟานที่ตกอยู่ในสภาพโชกเลือด ใจของเขาก็ราวกับถูกมีดกรีดเฉือน
นี่ทำให้เขานึกย้อนไปตอนที่เห็นเฉินเฉียงเดินเข้าหาอันตรายแล้วเว่ยฉิงเชินร้องขอ ทำไมเขาไม่ยอมทำกัน
แล้วนี่เขาจะทำเช่นไร
ท้ายที่สุด หลัวเฟิงจึงทำตัวใจกล้าหน้าด้านและพูดออกมา “ท่านเว่ย สถานการณ์ในตอนนี้ก็เห็นกันอยู่แล้ว”
“หลินฟานแพ้อย่างไม่ต้องสงสัย”
“แต่เฉินเฉียงแห่งสำนักเต่าดำไม่ทำเกินไปหน่อยรึไง”
“หลินฟานในตอนนี้สู้ต่อไม่ไหวแล้วแล้วทำไมเขาไม่ฆ่าให้มันจบๆไป”
“เขาโหดร้ายจนทำตัวไม่เหมาะสมกับอัจฉริยะของเผ่าพันธุ์เราแม้แต่น้อย”
“เฒ่าเฉียน เจ้าไม่คิดจะพูดอะไรหน่อยรึไงกัน”
ศิษย์สำนักเสือขาวทุกคนในตอนนี้เองก็รู้สึกทนไม่ได้ที่เห็นหลินฟานของพวกเขาถูกผลักให้ตกไปอยู่ในสถานการณ์ที่น่าอดสูเช่นนี้
