ห็นว่าเป็นแบบนี้ เฉินเฉียงจึงคิดที่จะใช้เพียงมือและเท้าประเคนใส่หลินฟานตรงๆ
ด้วยการที่เฉินเฉียงนั้น ในตอนนี้มีเคล็ดวิชาฝึกร่างกายพื้นฐานอยู่ในระดับสูง ถึงแม้ว่าในการดวลหมัดนี้เขาจะโดนโจมตีโดยหลินฟานอยู่หลายครั้ง แต่นั่นทำให้เขารู้สึกเพียงเจ็บๆคันเพียงเท่านั้น
หลังจากผ่านไปสิบนาที หลินฟานและเฉินเฉียงได้ผละออกจากกัน พวกเขามองหน้ากันและดูเหมือนว่าไม่ได้มีอาการบาดเจ็บหนักแต่อย่างใด
“เฉินเฉียง นึกไม่ถึงว่าร่างกายเจ้านั้นจะแข็งแกร่งนัก สมแล้วที่เจ้านั้นเป็นอัจฉริยะแห่งแผนกวิชายุทธพิเศษ”
ทางฝั่งเฉินเฉียงเองนั้น ถึงแม้จะรู้สึกเจ็บๆคันๆอยู่บ้างหลังจากแลกหมัดกับหลินฟาน แต่ด้วยพลังสายเลือดที่เข้มข้นของเขานั้นทำให้เขานั้นรู้สึกได้ราวกับมีพลังที่ไม่สิ้นสุดไหลเวียนไปทั่วร่างและยังต้องการออกแรงต่อ
“ฮ่าฮ่าฮ่า ช่างเป็นการต่อสู้ที่สนุกจริงๆ มา เรามาสู้กันต่อ”
หลังจากพูดจบ เฉินเฉียงได้โจมตีออกไปโดยไม่ได้ใช้สุดยอดของอาวุธของเขาอย่างดาบดั้นเมฆแต่อย่างใด นี่ทำให้หลินฟานมีความสุขอย่างมาก
ด้วยการที่เฉินเฉียงถือครองความลับของเขาไว้ ไม่ว่ายังไงเขาก็ต้องทำให้เฉินเฉียงตกตายอยู่ในมิติประลองแห่งนี้ให้ได้
ทั้งสองยังต่อสู้กันในระยะประชิด ทุกๆการโจมตีของอีกฝ่ายที่โจมตีถูกคู่ต่อสู้ การโจมตีเหล่านั้นจะบังเกิดเสียงหนักอึ้งราวกับเป็นการโจมตีของสิ่งที่หนักอึ้งนับพันโล
พวกเขายังคงต่อสู้กันต่อไปจนถึงสี่ชั่วโมง ยิ่งเวลาผ่
