นูไปมือไปมาก่อนที่จะหัวเราะออกมาอย่างชั่วร้าย “หลินฟาน เจ้านั้นคืออัจฉริยะแห่งสำนักเสือขาวนี่นา เจ้านั้นต้องมีแต้มคะแนนอยู่มากมายเป็นแน่ใช่ไหมล่ะ”
“ข้าขอบอกเจ้าตรงๆเลยนะว่าข้าเองก็เล็งแต้มคะแนนของเว่ยฉิงเชินไว้เหมือนกัน”
“อีกไม่นานการประลองก็จะสิ้นสุดลงแล้ว ข้าว่าข้าสมควรจะเป็นคนได้แต้มของนางไปนะ เจ้าคิดว่ายังไง”
เว่ยฉินเชิงนั้นได้จ้องมองไปยังธนูสีดำในมือเฉินเฉียงอย่างคลับคล้ายคลับคลา
ธนูในมือของชายที่พึ่งออกมานั้นเหมือนกับธนูดำของเฉินเฉียงอย่างมาก
แต่ถึงกระนั้น เมื่อเธอมองไปที่รูปลักษณ์ของชายตรงหน้า เธอก็ได้ส่ายหัวไปมา
แต่เมื่อเธอได้ยินคำว่าชายคนนี้เองก็หมายตาแต้มคะแนนของเธอเช่นเดียวกัน นี่ทำให้เธอโกรธยิ่งกว่าเดิม
“ไอ้พวกตัวตะบอนไม่รู้จักอะไรดีอะไรชั่ว ในเมื่อพวกเจ้านั้นต้องการแต้มคะแนนของข้า งั้นก็เข้ามาพร้อมกันเนี่ยแหละ”
นี่คือสิ่งที่หลินฟานต้องการอย่างที่สุด
ตราบใดที่เขานั้นปล่อยให้สองคนนี้ตีกันแล้วเมื่อได้โอกาส เขามั่นใจว่าจะสามารถฝังแผ่นแก่นพลังงานในร่างของเว่ยฉิงเชินได้อย่างแน่นอน
“น้องชาย เจ้าคิดว่ายังไง” หลินฟานได้เอ่ยถาม
“ฮ่าฮ่าฮ่า ไม่เอาด้วยหรอกโว้ย” เฉินเฉียงตอบ
เฉินเฉียงนั้นรู้ดีว่าหลินฟางนั้นต้องการอะไร เขาได้กล่าวสบถออกมา “ข้าไม่ต้องจะเสียชื่อเสียงด้วยการรุมรังแกผู้หญิงแบบนี้ หลินฟาน หากเจ้าไม่มียางอายล่ะก็ เจ้าจะทำอะไรก็ทำไปแล้วกัน”
ความจริงแล้วเฉินเฉียงต้องการเพียง
