ฟางยี่ก็ยังเงียบงัน
“ชุนเต๋า เจ้าก็รู้ไม่ใช่เหรอว่ามนุษย์กลายพันธุ์และมนุษย์นั้นเป็นศัตรูคู่อาฆาต ตราบใดที่พวกเราถูกค้นพบ พวกเราต้องตกตาย”
“ข้าเองก็เป็นพี่น้องที่ดีของเจ้า แล้วทำไมเจ้าถึงทำกับข้าเช่นนี้”
“พวกเราเติบโตมาด้วยกัน พวกเราไม่ใช่เพื่อนที่ดีต่อกันรึไง”
“แล้วทำไม….ทำไม…..เจ้า…..เจ้าไม่ฆ่าข้าไปซะเลยล่ะ
หลินฟานได้มองไปที่ฟางยี่ที่กำลังร้องไห้และตะคอกออกมาก่อนที่จะพูดออกมาอย่างไม่แยแส “เอาล่ะ ร้องไห้พอรึยัง”
เขามีสีหน้าที่เรียบเฉยก่อนที่จะพูดออกมาต่อ
“เป็นมนุษย์กลายพันธุ์แล้วผิดตรงไหน”
“เทียบกับมนุษย์แล้ว พวกเรานั้นมีความเร็วในการบ่มเพาะสูงล้ำกว่ามาก”
“ตราบใดที่เจ้าต้องการ การเข้าสู่ระดับราชานั้นไม่ใช่ว่าจะไม่เป็นไปได้”
เมื่อได้ยินแบบนี้ ฟางยี่ได้หยุดร้องไห้ในทันที ก่อนที่จะหันไปมองชุนเต๋าด้วท่าทางประหนึ่งดังน้ำแข็งหมื่นปี
ที่ผ่านมานั้นเธอเองอยู่ด้วยกันกับชุนเต๋ามาโดยตลอด นอกจากความรักใคร่ประดุจพี่น้องที่มีเพียงน้อยนิดแล้ว ส่วนใหญ่แล้วเกิดจากพ่อของชุนเต๋านั้นคือผู้บริหารของสำนักทั้งหมดทั้งสิ้น
แต่ตอนนี้มันต่างกันอย่างสิ้นเชิง
ในตอนนี้ทุกคนคือมนุษย์กลายพันธุ์ที่ต้องเก็บไว้เป็นความลับร่วมกัน สถานะของทุกคนในตอนนี้เท่าเทียมกัน แล้วทำไมเธอต้องไว้หน้ายัยผู้หญิงบ้าผู้นี้อีก
ชุนเต๋านั้นไม่ได้สนใจท่าทางของฟางยี่อีกต่อไป แต่เธอนั้นกลับสนใจสิ่งที่พึ่งจะได้ยินมากกว่าจึงได้ถามออกมา
“หลินฟา
