นี้มานานแล้ว และเป็นตอนนี้ที่เขาได้มายืนอยู่ต่อหน้าทั้งห้าคน
ชุนเต๋าน้อยและผู้ติดตามรับรู้ถึงความแข็งแกร่งของหลินฟานเป็นอย่างดี เมื่อพวกเขาเห็นหลินฟานมาปรากฏอยู่ตรงหน้า ชุนเต๋าน้อยก็ได้ก้าวเท้าเดินออกมาเป็นคนแรก
“เจ้าคงจะเป็นหลินฟานแห่งสำนักเสือขาวสินะ”
“ข้ารู้ว่าเจ้าต้องการอะไร แต่ดูเหมือนว่าเจ้าจะไม่รู้ว่าข้าเป็นใครสินะ”
“ข้อขอบอกเจ้าเลยแล้วกันว่าพ่อของข้านั้นคือผอ.ของแผนกศึกษาแห่งสำนักมังกรอาชูร่า”
“ในเมื่อเราก็รู้สถานะของกันและกันแล้ว หากเจ้ายังมีความคิด จะดีกว่าถ้าเจ้าไปจากหน้าข้าซะ แล้วข้าจะแกล้งทำเป็นไม่เคยพบเจอกันที่นี่ เจ้าคิดว่ายังไง”
หลินฟานแม้จะได้ยินคำพูดนี้ แต่เขายังมองดาบในมือที่กำลังตวัดไปมา ก่อนที่จะนำมันมาเคาะหัวของตัวเองเบาๆก่อนที่จะมองไปที่ชุนเต๋าน้อยและเอ่ยคำที่แค่ฟังก็รู้สึกเจ็บออกมาคำหนึ่ง “งี่…เง่า”
ใบหน้าของชุนเต๋าน้อยเปลี่ยนเป็นแดงก่ำด้วยความโกรธเมื่อได้ยินและพูดออกมา “หลินฟาน นี่เจ้ากล้าด่าข้าเรอะ เจ้าอยากตายสินะ”
หลังจากพูดจบ ผู้ติดตามที่อยู่ในระดับนายพลวิญญาณขั้นกลางได้ตั้งท่าเตรียมพร้อมในทันที
“ศิษย์น้องชุนเต๋า ไอ้คนโอหังนี่ก็แค่ระดับนายพลวิญญาณขั้นกลางคนหนึ่ง ให้ข้าช่วยเจ้าจัดการไอ้แมลงวันนี่จะดีกว่า”
เมื่อเห็นศิษย์ชายผู้นี้พุ่งตรงมาที่ตน หลินฟานเองก็พุ่งออกไปพร้อมกวัดแกว่งดาบในมือ
อย่างไรก็ตาม หลินฟานไม่ได้เล็งไปที่ผู้ติดตามระดับนายพลวิญญาณขั้นกลางผู
