หลังจากผ่านไปสักพัก เฉินเฉียงวิ่งมาหาอย่างตื่นเต้นยินดี
“ศิษย์พี่ใหญ่ ยินดีด้วย”
หลังจากหลู่ฟางเหนื่อยหอบอยู่พักใหญ่ เขาก็ได้นำบัตรประจำตัวของตนออกมาและพูดกับเฉินเฉียง “ศิษย์น้อง นำบัตรของเจ้ามาสิ ข้าจะแบ่งคะแนนให้ครึ่งหนึ่ง”
“ฮี่ฮี่ฮี่ ศิษย์พี่ ไม่ต้องหรอกน่า”
“หมูป่านั่นตกตายโดยฝีมือของท่าน ข้าแค่ช่วยถ่วงเวลาเล็กน้อยเท่านั้น”
“ยิ่งไปกว่านั้นคือตัวข้ามีแต้มคะแนนสองหมื่นกว่าแต้ม อย่างน้อยๆนี่ก็น่าจะพอทำให้ข้าติดหนึ่งในสิบได้”
“ห้ะ เจ้ามีแต้มคะแนนสองหมี่นกว่าแต้ม”
หลู่ฟางตกตะลึงและถามออกมา “ศิษย์น้อง คงไม่ใช่ว่าเจ้าได้ฆ่าสัตว์ประหลาดระดับนายพลขั้นสูงตัดหน้าข้าไปหรอกนะ ไม่อย่างนั้นทำไมเจ้าถึงได้มีคะแนนมากมายขนาดนี้ได้กัน”
“ขนาดข้ายังต้องฆ่าไอ้หมูนี่ถึงจะมีคะแนนเกินสองหมื่นได้เลย”
“ฮี่ฮี่ฮี่ ศิษย์พี่ ข้าไม่ได้แกร่งขนาดนั้นหรอกน่า ข้าแค่มีโอกาสฆ่าสัตว์ประหลาดระดับกลางพร้อมๆกันเพียงเท่านั้น”
“ศิษย์พี่ใหญ่ งั้นข้าขอซากร่างของหมูป่าเขี้ยวดาบนี่นะ”
หลู่ฟางได้ผายมือให้เฉินเฉียงในทันที “เอาไปเถอะ ข้าเองคงต้องขอพักสักหน่อย การสู้กับมันทำให้ข้าเสียพลังงานไปมากจริงๆ หากว่าไม่ใช่เจ้าละก็ ป่านนี้ข้าคงออกไปจากมิติประลองนี่ไปแล้ว”
เฉินเฉียงได้มองไปที่หลู่ฟางก่อนที่จะพูดออกมา “ศิษย์พี่ใหญ่ ตอนนี้เรายังมีเวลาอีกสามเดือนนา ท่านต้องพยายามต่ออีกหน่อยเพื่อให้สำนักของเรานั้นได้แต้มคะแนนมากๆ”
“ข้าเองมีแก่
