บทที่ 312 ชี้แนะเฟยเสวี่ย เปิดกล่องอั้งเซียว
ไม่เคยมีสักครา…ที่ลวี่หยางจะคิดถึงปัญญาอันลึกล้ำของตนเช่นยามนี้
น่าเสียดายที่บรรพชนอสูรวิญญาณถิงโย่วได้รับบาดเจ็บสาหัสในชาติก่อน จนถึงบัดนี้ยังคงหลับใหลเพื่อรักษาตัว ไม่เพียงแต่ตัวเขา แม้แต่ ธงหมื่นวิญญาณ ทั้งผืนก็ยังอยู่ในสภาพกึ่งไร้ประโยชน์
‘หากสามารถหาผู้ใหม่มาผสานรวมได้ล่ะก็…’
แทบจะโดยไม่ทันคิด ลวี่หยางก็นึกถึงบรรพชนอสูรวิญญาณอีกผู้หนึ่งที่ยังคงอยู่ในถ้ำลับเขากะโหลก ทว่าเขาก็ละทิ้งความคิดนี้อย่างรวดเร็ว
‘…ยังไม่ถึงเวลา’
กระบี่พลังลมปราณขั้นโอสถทองคำที่ตำแหน่งนั้นยังไม่จางหาย ขณะนี้บรรพชนอสูรวิญญาณยังหนีออกมาไม่ได้ เป็นไปไม่ได้โดยสิ้นเชิงที่จะพาเขาออกมา
แม้ เฉิงเทียนเจิ้งเต๋อเจินจวิน แห่งนิกายกระบี่จะมิใช่ผู้มีพรสวรรค์ล้ำเลิศในหมู่เจินจวิน แต่ไม่ว่าอย่างไรเขาก็คือระดับโอสถทองคำ กระบี่หนึ่งนั้นแม้ลวี่หยางจะถึงขั้นวางรากฐานสมบูรณ์แล้ว หากถูกฟาดเข้าเพียงดาบเดียวก็ถึงแก่ชีวิตได้ คิดคร่าวๆ เกรงว่าคงต้องรออีกหกถึงเจ็ดปี
‘ไม่ต้องรีบร้อน ไม่ต้องรีบร้อน…รีบร้อนมักพลาด’
ลวี่หยางปลอบใจตนเองในใจ ทว่าในขณะนั้นเอง เขากลับพลันรู้สึกบางสิ่งอย่างฉับพลัน จึงเงยหน้าขึ้นมองฟากฟ้า แววตาฉายแววประหลาดใจออกมา
หากเป็นคนทั่วไป เกรงว่าจะไม่รู้สึกสิ่งใดเลย
แต่เมื่อไม่นานมานี้ ลวี่หยางเคยได้สัมผัสความรู้สึกที่คล้ายกันมาแล้วครั้งหนึ่ง ดังนั้นจึงจำได้ทันทีในบัดดล
“
