บทที่ 311 แก่นแท้แห่งมวลบุปผา
เหนือสวรรค์แห่งความมิมี ท่ามกลางชั้นเมฆาที่ปกคลุมหนาแน่น
เจินเหรินบรรพกาลนั่งขัดสมาธินิ่งอยู่กลางอากาศ อารมณ์มากมายที่เคยเผยขณะสนทนากับลวี่หยางก่อนหน้านี้ บัดนี้ล้วนสลายสิ้น เหลือเพียงความเยียบเย็นไร้เยื่อใย
เบื้องหน้าของเขา ปรากฏม่านแสงอยู่สามสาย
ม่านแสงสายหนึ่งเผยภาพเมืองที่ย้อมไปด้วยโลหิต ‘เจินเหรินบรรพกาล’ กำลังหัวร่อบ้าคลั่ง ขณะฉีกเทพธิดานางหนึ่งออกเป็นสองท่อน
ผู้นั้นคือชิงเฉิงเฟยเสวี่ยเจินจวิน
อีกม่านแสงหนึ่ง แสดงให้เห็น ‘เจินเหรินบรรพกาล’ ผู้มีจิตเต๋าเด็ดเดี่ยว มองหญิงงามประหนึ่งโครงกระดูก ก้าวพ้นค่ายกลอย่างง่ายดาย
ผู้นั้นคืออั้งเซียว
เจินเหรินบรรพกาลเห็นภาพดังกล่าวกลับไม่แสดงความแปลกใจแม้แต่น้อย กลับพยักหน้าเบา ๆ เอ่ยว่า
“ไม่เสียแรงเป็นเจินจวิน ด่านแรกสำหรับพวกเขายังนับว่าง่ายเกินไปอยู่ดี”
“แต่อาจจะไม่มีใครฝ่าต่อแล้วกระมัง”
เจินจวินผู้รวมโอสถ ย่อมแลเห็นสภาพแท้จริงของสวรรค์แห่งความมิมี เข้าใจดีว่าสำหรับเจินจวินแล้วนั้นไร้ซึ่งประโยชน์ จึงไม่คิดเสียเวลากับมันอีก
ตรงกันข้าม คนที่น่าสนใจกลับเป็น “คนที่สาม”…
คิดถึงตรงนี้ เจินเหรินบรรพกาลหันไปมองม่านแสงสายที่สาม
“…นี่สิคือพลังแท้จริง!”
ในชั่วพริบตา หางตาเจินเหรินบรรพกาลกระตุกวูบ เทียบกับสองคนแรกที่ฝ่าด่านด้วยวิธีตรงไปตรงมาสิ่งที่ลวี่หยางแสดงออกต่างหากที่ทำให้เขารู้สึกชื่นชมอย่างแท้จริง
ในฐานะผู้เคยผ่า
