บทที่ 310 ยังจะมีผู้ใดสามารถขัดขวางได้อีก
“คุณชาย? คุณชาย โปรดตื่นเถิด…”
เสียงหนึ่งดังขึ้นข้างหู ลวี่หยางลืมตาตื่นขึ้นมา สิ่งแรกที่ปรากฏในสายตากลับเป็นหญิงสาวในชุดแดง รูปโฉมงามสะกดโลก หน้าผากแต้มชาดสด
เขากวาดตามองไปรอบกาย
ม่านไข่มุกห้อยเรียง ผ้าปักลวดลายงดงาม เสากรอบหน้าต่างแกะลายละเอียดแปลกตา แสงสาดสะท้อนประตูแดง พื้นเรืองรองดั่งปูทอง หิมะกระทบหน้าต่างหยก เปรียบเสมือนตำหนักทิพย์ในม่านเมฆ กลิ่นหอมละมุนซ่านจมูก ทำให้ลวี่หยางรู้สึกเคลิบเคลิ้มลุ่มหลงแทบสิ้นสติ
แต่ในวินาทีนั้นเอง ความทรงจำที่ไม่ควรจะมี ก็ปรากฏขึ้นในห้วงจิตของเขา:
“เจินเหรินบรรพกาล รวมลมปราณจนถึงขั้นสมบูรณ์ ปิดด่านเพื่อทะลวงสู่ขั้นสร้างรากฐาน ทว่ากลับถูกนิกายศักดิ์สิทธิ์วางกลอุบาย ลอบค้นพบสถานที่ปิดด่านของเขา แล้วทำลายรากฐานแห่งพลังปราณแท้จริงของเขา”
“สุดท้ายจึงจำต้องใช้พลังปราณชั้นสี่สร้างรากฐาน เส้นทางทะยานขึ้นจากนั้นก็ขาดสะบั้นไปตลอดกาล”
“เจินเหรินบรรพกาลเลือกเสาะหาหนทาง ‘พิสูจน์จากความว่างเปล่า’ แน่นอนว่าด้านหนึ่งก็เพื่อประโยชน์แห่งสรรพสิ่งในสวรรค์โลก แต่อีกด้าน…ก็อาจเพราะเขาไม่มีหวังในเส้นทางปกติอีกต่อไปแล้ว”
“นี่คือเภทภัยแรก!”
ลวี่หยางพลันคืนสติ หันมองไปรอบกาย สถานการณ์ของเขาในยามนี้มิผิดไปจากวันที่เจินเหรินบรรพกาลเผชิญ เหตุการณ์ และข้อมูลในครอบครองก็ล้วนประหนึ่งถูกถ่ายทอดมาโดยสมบูรณ์
‘โอ้…สวรรค์แห่งความมิมี ช่างน
