บทที่ 309 ความลับแห่งมหันตภัยพันปี
เสียงของเจินเหรินบรรพกาลดังกังวานราวฟ้าคำราม ก้องกังวานไปทั่วหมู่เมฆ
ทันใดนั้น ลวี่หยางก็ผ่อนลมหายใจยาวหนึ่งเฮือก เพียงเพราะในขณะที่ถ้อยคำนั้นสิ้นสุดลง ความทรงจำมากมายก็พลันปรากฏขึ้นในห้วงสมองของเขา
ความทรงจำเหล่านั้นไม่ใช่ของเขา
หากแต่เขา “นึกขึ้นมาเองได้” และยิ่งน่าประหลาดกว่านั้น คือเขารู้สึกได้ชัดเจนถึงภาพความทรงจำเหล่านั้นที่กำลังค่อย ๆ ผุดขึ้นมาจากก้นบึ้งของสมอง เหมือนถูกใครบางคนยัดเยียดให้ “นึกขึ้นได้”
ความทรงจำเหล่านั้น คือกฎเกณฑ์ของสวรรค์แห่งความมิมี
“ในสวรรค์แห่งความมิมีมีอยู่ห้าฉากเหตุการณ์ ซึ่งแต่ละฉาก ล้วนสอดคล้องกับมหันตภัยที่เจินเหรินบรรพกาลเคยประสบเมื่อห้าพันปีก่อนหนึ่งคราว”
“ด้วยเหตุแห่งมหันตภัยทั้งห้านั้นเอง เจินเหรินบรรพกาลจึงหยุดอยู่แค่ระดับวางรากฐาน”
“สิ่งที่เรียกว่าทะลวงมหันตภัยออกไป แท้จริงคือให้ข้าเข้าสู่สวรรค์แห่งความมิมี ใช้ฐานะ ‘เจินเหรินบรรพกาล’ แก้ไขเหตุการณ์ของมหันตภัยทั้งห้า”
“แก้ได้หนึ่งคราว ก็ได้รับหนึ่งวิชาเทพ”
“หากแก้ได้ครบทั้งห้า ก็จักควบคุมสวรรค์แห่งความมิมีได้โดยสมบูรณ์!”
ในใจของลวี่หยางก็พลันกระจ่างขึ้นทันใด เรื่องการทะลวงมหันตภัยหรือควบคุมตำแหน่งมรรคผลล้วนเป็นเพียงมายาหัวใจสำคัญอยู่ที่—นี่คือหนทางฝึกฝนที่สอดคล้องกับตำแหน่งมรรคผลของสวรรค์แห่งความมิมีต่างหาก!
‘ตำแหน่งมรรคผลสูงส่งอยู่บนฟ้า ถูกยกชูไว้โดยหมู่ผู้ฝ
