บทที่ 308 มรรคผลแห่งความว่างเปล่า สวรรค์แห่งความมิมี
เป็นความรู้สึกที่พิสดารเกินบรรยายนัก
แรกเริ่มมาจากธงหมื่นวิญญาณในมือของอั้งเซียว แล้วจากนั้นก็เริ่มแผ่ขยายออกไป เหมือนสายลมอ่อนโยนพลิ้วผ่านผู้คนทั้งหลายในที่นั้น
บางสิ่งบางอย่างกำลังมา
ในห้วงเวลานั้น ทุกคนล้วนเกิดความรู้สึกรับรู้คล้ายคลึงกัน แต่ก็เพียงเท่านั้น ไม่อาจมองเห็น ไม่อาจได้ยิน ไม่อาจสัมผัส คล้ายดั่งเงาเลือนหรือภาพฝัน
ชั่วพริบตาเดียว เสียงนับไม่ถ้วนพลันดังขึ้นข้างหูของลวี่หยาง สรรพสิ่งรอบตัวกลับเริ่มพร่ามัวราวกับมีม่านบางวางซ้อนขึ้นมาอีกชั้นหนึ่ง ไม่อาจฉีกเปิดได้ ทั้งตัวเขาก็ราวกับลอยขึ้นสู่ฟ้า ข้ามฟากเมฆสายฝน เมื่อแหงนหน้า มิอาจพบสุริยันจันทรา เมื่อก้มลง ก็ไร้เงาแม่น้ำมหาสมุทร
เขาดึงสติข้าเข้าไปในนั้นงั้นหรือ!?
ลวี่หยางสะดุ้งในใจ แต่กิริยาหาได้ชะงักแม้แต่น้อย ตัดขาดการเชื่อมโยงกับร่างจำแลงในทันที เปลี่ยนจากมุมมองปฐมบุรุษเป็นบุคคลที่สามอย่างรวดเร็ว
แล้วเขาก็เห็นมันเข้าเต็มตา
ทั่วทั้งศาลาใหญ่พันธมิตรเซียน ยามนี้กลับกลายเป็นดั่งแมลงน้อยติดอยู่ในอำพัน แข็งค้างไร้การไหวติง ทุกผู้คนล้วนหลับตานิ่งดุจนิทรา ไม่มีผู้ใดรับรู้สิ่งใดจากโลกภายนอกอีกเลย
มีเพียงสองผู้เท่านั้นที่เป็นข้อยกเว้น
หนึ่งคือชิงเฉิงเฟยเสวี่ยเจินจวินซึ่งเป็นผู้ลงมือในวินาทีท้ายสุด เส้นผมยาวดำขลับราวม่านน้ำตก สองพันห้าร้อยเส้นไหลรินราวสายน้ำ ใบหน้าละเอียดอ่อนเฉกเ
