บทที่ 307 ว่างเปล่าก่อเกิดกลับสู่สูญ
เสียงกล่าวจบลงก็เห็นยมทูตตนนั้นอ้าปากกว้างออกในทันที
ในปากโลหิตกว้างดุจอ่าง กลับมีลิ้นสีเลือดยาวราวธารโลหิตสายหนึ่ง ส่วนเขี้ยวคมกริบดั่งเลื่อยเหล็กนั้นเรียงเป็นแนวราวกับกองโครงกระดูกที่ก่อขึ้น! เพียงเสียงกรีดร้องแหลมหนึ่งก็ดุจวิญญาณเคียดแค้นหมื่นพันเปิดปากร่ำร้องขึ้นพร้อมกัน
โครม!
เพียงชั่วพริบตา เสียงยิ่งใหญ่ก็กลับไร้เสียงโดยนัย พลังอัศจรรย์อันหวั่นสะพรึงพลันสะท้านสะเทือนทะเลจิตสำนึกของลวี่หยางจนสั่นไหวรุนแรง ลำแสงทองคำสายแล้วสายเล่าพลันแผ่คุ้มครองจิตของเขาเอาไว้
หว่านจินกง!
วิชาเทพติดตัวนี้นับเป็นเคล็ดคุ้มภัยโดยแท้ เมื่อเปิดใช้แล้ว ต่อให้ขวานฟัน หอกแทง ฟ้าผ่าฟาดลงกายาก็ไม่อาจทำลายได้แม้แต่น้อย แม้แต่ทะเลจิตสำนึกก็ยังอาจคุ้มครองไว้ได้!
ทว่า…พลังของยมทูตตนนี้กลับเหนือกว่าลวี่หยางอย่างเห็นได้ชัด ถึงอย่างไรอีกฝ่ายก็คือสิ่งที่อั้งเซียวปั้นแต่งขึ้นมา จุดเริ่มต้นก็เป็นถึงเจินเหรินขั้นปลายแห่งการสร้างรากฐาน!
จากนั้นไม่นาน ลำแสงทองคำที่หว่านจินกงแปรเปลี่ยนขึ้น ก็ถูกเสียงกรีดร้องของยมทูตสลายลงในบัดดล คลื่นเสียงอันน่าสะพรึงกลัวพลันก้องสะท้อนในทะเลจิตสำนึกของลวี่หยางดั่งเสียงฟ้าผ่าซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนจิตสำนึก วิญญาณ และความทรงจำของเขาถูกบดขยี้กลายเป็นปมยุ่งเหยิงคำโต เสียงร้องจึงค่อยหยุดลง
ทว่าในวินาทีถัดมา…
“หืม?”
เพียงเห็นแสงทองคำสายนั้นวาบขึ้น ยังไม่ทันให้
