ยมทูตได้ตอบสนอง ลำแสงกระบี่เส้นหนึ่งก็ผุดจากทะเลจิตสำนึกอันแหลกสลาย ฟันฟาดลงมาในบัดดล!
“ยังไม่ตายหรือ!?”
ยมทูตแสดงสีหน้าตกตะลึง ขณะยกมือขึ้นต้านลำแสงกระบี่ ทว่ากลับพบว่าเมื่อแสงกระบี่เล่มนั้นสาดส่องลงบนกายธรรมของตน ร่างทั้งร่างกลับละลายไปทีละส่วนดุจหิมะต้องแดด!
เจ้าแห่งศาสตรา!
แน่นอนว่าลวี่หยางไม่มีทางมอบคลื่นแห่งเคราะห์กรรมแก่ร่างแยกของตน ฉะนั้นยามนี้เขาจึงหยิบยกความอัศจรรย์บางส่วนของเจ้าแห่งศาสตรา อันเป็นสัญลักษณ์แห่ง“เกอ”ขึ้นมาใช้
เกอ แปลว่า เปลี่ยนแปลง
สิ่งใดถึงที่สุด ย่อมกลับกลาย!
พลังวิเศษสายนี้สามารถเปลี่ยนแปลงคุณสมบัติของสรรพสิ่ง แปรทองเป็นเหล็ก แปรเหล็กเป็นดิน และภายใต้แรงกระทบของมัน ยมทูตก็พลันรู้สึกว่ากายาวิญญาณที่เบาโปร่งของตนกลับหนักอึ้งขึ้นนับพันหมื่นเท่า ส่วนนามธรรมของทะเลจิตสำนึกเดิมนั้นก็คล้ายจะแปรเปลี่ยนจนเริ่มเผยเนื้อแท้แห่งสัมผัสของโลหะจริงจัง!
“เป็นไปได้อย่างไร!”
ยมทูตเบิกตาโพลง พูดออกมาด้วยความไม่อาจเข้าใจว่า “เจ้าถูกเสียงคำรามหยินอาฆาตของข้าแล้วแท้ๆ ทะเลจิตสำนึกก็แตกสลายไปหมด เหตุใดยังต่อสู้กับคนอื่นได้อีก?”
คำตอบนั้นง่ายดายยิ่งนัก
‘ทะเลจิตสำนึกของร่างแยกแตกสลาย แล้วเกี่ยวอะไรกับตัวข้าหล่ะ? ขอเพียงยังไม่วิญญาณแตกดับ หุ่นเชิดยังอยู่ ข้าก็บังคับให้มันสู้ต่อไปได้ทั้งนั้น!’
แม้จะคิดเช่นนี้ แต่ลวี่หยางในยามนี้ก็สบถด่าอยู่ในใจ
‘แล้วหงจวี่ล่ะ? ชิงเฉิงเฟยเสวี่ยเจินจว
