ปป้องกันธนูของเฉินเฉียงเพียงเท่านั้น เมื่อหลู่ฟางเห็นแบบนี้เขาก็ได้หมุนตัวอีกครั้งพร้อมนำกระบองเหล็กหัวกลมสีดำออกมาจากแหวนเก็บของและกระหน่ำฟาดใส่หมูป่าเขี้ยวยักษ์ราวกับพายุหมุน
อีกฟากฝั่งหนึ่ง เฉินเฉียงก็ยังคงกระหน่ำยิงลูกธนูพลังงานเข้าใส่หมูป่าเขี้ยวยักษ์ประดุจดั่งสายฝน
หมูป่าเขี้ยวยักษ์ในตอนนี้ตื่นตระหนกและทำอะไรไม่ถูกในทันที
ถึงแม้ว่าธนูของเฉินเฉียงจะไม่ได้คุกคามอะไรมันมากนัก แต่ลูกธนูเหล่านี้เปรียบได้ดั่งแมลงวันที่คอยก่อกวนอย่างไม่หยุดทำให้มันต้องหันไปสนใจและคิดที่จะจัดการกับแมลงวันตัวนี้ก่อน
ส่วนกระบองเหล็กสีดำในมือของหลู่ฟางนั้นทรงพลังอย่างสุดๆ ถึงแม้ว่าภายนอกหมูป่าเขี้ยวดาบตัวนี้จะดูไม่เป็นอะไรก็ตาม แต่เมื่อเวลาผ่านไป ด้วยการที่หลู่ฟางนั้นพยายามเล็งไปที่จุดเดียวกันซ้ำๆ นี่ทำให้ผิวนอกที่โดนโจมตีก็เริ่มช้ำเลือดจนเห็นได้ชัด
หลังจากผ่านไปสิบกว่านาที หลู่ฟางก็เริ่มหมดแรง
“ศิษย์น้อง ถ่วงเวลาให้ข้าสักครึ่งนาทีได้รึเปล่า อย่าให้มันมาก่อกวนข้าได้”
เมื่อได้ยินเสียงของหลู่ฟางที่ส่งตรงมายังโสตประสาทของเขา เฉินเฉียงได้พยักหน้าด้วยสายตาที่มุ่งมั่น เขาปรากฏตัวต่อหน้าหมูเขี้ยวดาบอีกครั้งและอยู่ห่างจากมันเพียงสามสิบเมตรเท่านั้น ก่อนที่เขาจะง้างธนูและปล่อยลูกธนูที่ทรงพลังมากกว่าเดิมออกไปสองดอก
ในตอนนี้ ด้วยการที่เทคนิคการยิงธนูของโฮวอี้ของเขานั้นอยู่ในระดับต้นแล้ว รวมเข้ากับพลังภายในของเขาที่
