าวได้กระแอมออกมาเล็กน้อยก่อนจะพูดออกมา “ท่านเว่ย เป็นข้าที่สั่งสอนศิษย์ไม่ดี โปรดให้อภัยข้าด้วย”
ก่อนที่เว่ยหยวนตี้จะได้พูดอะไรออกมา เฉียนฝู่ก็ได้พูดออกมาก่อน “ฮ่าฮ่าฮ่า เฒ่าหลัว จะโทษตัวเองไปไย นี่แสดงว่าศิษย์ของเจ้านั้นมีความสามารถเหนือล้ำนัก”
“แต่หากเป็นอย่างนี้นี่มันจะไม่เป็นประโยชน์ต่อเผ่าพันธุ์มนุษย์แต่อย่างใด” เว่ยหยวนตี้พูดออกมาอย่างเป็นกังวล “ทุกๆคนก็รู้ว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดที่เรานั้นจัดการประลองนี้ขึ้นมาก็คือการสร้างความร่วมมือในการเผชิญภัยอันตรายระหว่างนักเรียนต่างสำนัก”
“ยิ่งไปกว่านั้นก็คือข้าได้บอกเด็กพวกนั้นไปแล้วว่าข้างในนั้นมีสัตว์ประหลาดระดับนายพลขั้นสูงถึงห้าตัว นี่พวกนั้นคิดว่าจะสามารถโค่นล้มสัตว์ประหลาดระดับนั้นได้ด้วยตัวคนเดียวรึยังไงกัน”
เมื่อได้ยินแบบนี้ เหล่าผอ.ทั้งสี่สำนักก็ทำได้เพียงก้มหน้านิ่งในทันที
“ไม่ดีแล้ว ดูนั่น”
เป็นตอนนี้ที่จ้าวหยางแห่งสำนักเต่าดำได้ชี้ไปที่รายชื่อหนึ่งบนจอด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด
เมื่อทุกคนได้หันไปมองก็พบว่าแสงที่อยู่บนชื่อของศิษย์สำนักวิหคอสนีบาตที่แต่เดิมอยู่ลำดับที่เก้าสิบเจ็ดนั้นได้หายไปเสียดื้อๆ
นี่หมายความว่าศิษย์หญิงของสำนักวิหคอสนีบาตที่มีชื่อว่าหลิวฉีได้ตกตายในเงื้อมมือของสัตว์ประหลาด
“เป็น…..เป็นไปได้ยังไงกัน”
หลิวฉิน ผอ.แห่งสำนักวิหคอสนีบาตได้ยืนขึ้นในทันทีพร้อมพูดออกมาด้วยเสียงที่สั่นเครือ “ถึง ถึงแม้ว่าหลิวฉีจะเป็นเพียง
