ว่ามันคือมนุษย์กลายพันธุ์ไว้ก่อน”
เมื่อพูดมาถึงจุดนี้ เฉินเฉียงก็มีท่าทีกระดากเล็กน้อย ใครนั้นสงสัยจริงๆว่าจะมีใครบ้างที่มีพลังพิเศษแบบเขาหรือไม่
หลังจากเฉินเฉียงพูดจบไปพักหนึ่ง ชายเคราแดงที่เป็นรองผอ.ก็ได้เอ่ยปากขึ้นมา “ผอ.ซุน หากไอ้พวกยี่สิบสองตนนั่นเข้ามาในสำนักเราได้ ข้าไม่อยากจะนึกถึงสภาพเลยจริงๆ”
“ต่อให้พวกมันยังไม่ได้เข้ามาในสำนักเรา พวกเราก็ไม่อาจปล่อยให้พวกมันมีชีวิตอยู่และสั่นคลอนการคงอยู่ของเผ่าพันธุ์ของพวกเราได้เช่นกัน”
หลังจากซุนไคพูดจบ เขาได้หันไปมองเฉินเฉีงและถามออกมา “เฉินเฉียง ตอนนี้ไอ้พวกยี่สิบสองตนนั่นอยู่ที่ไหน พวกเราต้องฆ่ามันให้จงได้”
“ผอ.เฉิน มันไม่ได้ยากเลยที่จะฆ่าพวกมัน ความจริงข้าเองก็จะฆ่าพวกมันอยู่แล้วตั้งแต่ได้พบพวกมัน”
“แต่หลังจากที่ข้าเข้าไปแล้ว ข้ากับพบว่าที่นั่นมีเผ่าพันธุ์ของพวกเราที่ค่อนข้างสูงอายุอยู่ที่นั่น ข้าเองไม่อยากจะทำร้ายผู้บริสุทธิ์จึงไม่มีทางเลือกและวางแผนมาที่นี่เพื่อเข้าพบพวกท่านให้ช่วยหาวิธีการดีๆที่จะไม่ทำให้ผู้อาวุโสเหล่านั้นต้องถูกลูกหลงไปด้วย”
“เป็นเช่นนั้นนี่เอง”
หลังจากได้ยินคำอธิบายของเฉินเฉียง คนทั้งสี่ได้ครุ่นคิดอย่างหนัก
“ผอ.ซุน ข้ามีความคิดในเรื่องนี้ ไม่รู้ว่าท่านจะคิดเห็นยังไง”
ซุนไคได้มองไปที่เฉินเฉียงก่อนที่จะพูดออกมา “ว่ามา”
เฉินเฉียงได้กระแอมเล็กน้อยก่อนที่จะพูดออกมา “เพื่อป้องกันการสูญเสียในเผ่าพันธุ์เดียวกัน ข้าคิด
