นตอนนี้”
“หะ นี่ท่านหมายความว่ายังไงกัน” เฉินเฉียงสับสนในคำพูดของซุนไคในทันที
“ง่ายมาก ในเมื่อเจ้านั้นไม่ได้กลับสำนักไปกว่าหนึ่งปีแล้ว ใครจะรู้ว่าเจ้าในตอนนี้ถูกควบคุมโดยมนุษย์กลายพันธุ์ในช่วงที่ผ่านมารึเปล่า”
“เอาเป็นเริ่มจากการที่ข้าจะให้เจ้าอธิบายที่มาของที่อยู่ในแหวนของเจ้าอย่างแผ่นพลังงานนั่นเป็นไง”
“ไหนจะเจ้าแก่นโลหิตสัตว์ประหลาดระดับราชานั่น ข้อมูลของตงเจี๋ยนที่เป็นศิษย์สำนักข้า แก่นคริสตัลโลหิตที่มากมาย ดาบที่ถูกปรับแต่งด้วยเทคโนโลยีมนุษย์กลายพันธุ์ แถมไอ้แหวนที่เก็บสมบัติไว้มากมายถึงสามวงนั่นอีก นี่เจ้าได้ฆ่านักรบเผ่าพันธุ์มนุษย์และแย่งชิงมันมารึเปล่าก็ไม่รู้”
เฉินเฉียงที่ตั้งใจคำถามของซุนไคนั้นก็ได้ยิ้มอ่อนออกมาอย่างเนือยๆและพูดออกมา “ผอ. ดูเหมือนว่าท่านนั้นจะตัดสินใจหลังจากข้าได้เล่าประสบการณ์ในปีที่ผ่านมาของข้านี่สินะ”
“เจ้าคิดว่าไง”
“เหอเหอเหอ ก็ได้ครับ” เฉินเฉียงทำได้เพียงตอบรับข้อเสนอนี้ได้เพียงเท่านั้น หากจะให้เริ่มเรื่องก็คงต้องเริ่มจากเรื่องถูหมันเถียนนั่นกระมัง
“แก่นโลหิตนั่นเป็นผู้การแห่งกันหนันมอบให้ข้าเป็นของรางวัลจากการล้างบางไอ้พวกขยะแห่งเผ่าพันธุ์มนุษย์อย่างถูหมั่นเถียนร่วม กับเว่ยฉิงเชิน ส่วนของในแหวนนั้นเป็นสินสงครามที่ข้าได้มาจากการฆ่าล้างบางพวกมันตามกฎของสำนัก”
“ห้ะ อ้ะ ข้าพอจะจำได้แล้ว เมื่อสักปีก่อนนั้นตอนที่มีคำสั่งให้เลื่อนงานประลองสี่สำนัก ตอนที่ข้
