ารบางอย่าง
เขานั้นกำลังหาวิธีในการดูดซับทักษะต่างๆของราชาสวรรค์ให้ได้เร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ ไม่อย่างนั้นหากราชาสวรรค์ออกจากห้องนี้ไปแล้วเขาเองก็คงจะไม่มีโอกาสอีกต่อไป
เฉินเฉียงลอบสบถในใจก่อนที่จะคิดทำให้เสื้อผ้าของราชาสวรรค์เปรอะเปื้อนเพื่อเพิ่มโอกาสให้เขาลงมือ แต่ยังไงซะ ราชาก็ยังคือราชา เขาหลบได้อีกครั้ง
“ท่านราชาสวรรค์ ข้าขอโทษ อาจเป็นเพราะข้าประหม่าเกินไป อ้า… ข้าสมควรตายจริงๆ ข้าทำเสื้อผ้าของท่านเลอะซะได้”
หลังจากพูดจบ เฉินเฉียงรีบเอื้อมมือไปจับเสื้อคลุมของราชาสวรรค์
“อย่าได้เป็นกังวล”
ราชาสวรรค์ได้ขมวดคิ้วก่อนที่จะดึงเฉินเฉียงไปข้างๆ
มาในตอนนี้ เฉินเฉียงได้ทรุดตัวลง
เป็นดังที่เขาคาดไว้ ราชาสวรรค์ที่เห็นได้รีบเข้ามาพยุงเขาไว้ และเมื่อเห็นโอกาสนี้ เฉินเฉียงก็ได้ใช้มือขวาจับไปที่แขนของราชาสวรรค์
ในที่สุดเขาก็ทำสำเร็จ
เฉินเฉียงลอบมีความสุขในใจ
พลังแห่งราชันย์
เขาคิดจะใช้โอกาสนี้เพื่อที่จะได้ก้าวไปเป็นระดับนายพลวิญญาณขั้นกลาง
และอย่างน้อยๆเขาคงได้ทักษะระดับสูง ไม่ก็สูงสุดสักอย่างสองอย่างคงจะดีไม่น้อย
แต่ดั่งคำที่ว่า ความคิดบรรเจิด ความจริงหืดขึ้นคอ
ถึงแม้เขาจะสามารถจับแขนของราชาสวรรค์ไว้ได้ แต่ระบบกลับไม่ตอบสนอง
นี่ระบบของเขาเจ๊งไปแล้วรึไง
เฉินเฉียงได้ลองตบแปะๆลงไปบนแขนราชาอย่างลืมตัว แต่ระบบก็ยังไม่ตอบสนองอยู่ดี
“ตงเจี๋ยน…นี่….เจ้าคิดจะทำอะไร”
ด้วยใบหน้าของราชาสวรรค์ที่ดูจะ
