มืดครึ้มกว่าเดิมนี้ทำให้เฉินเฉียงบังเกิดความกลัวขึ้นมาจับใจ
นี่เขาก็ทำแบบนี้ต่อหน้าราชาเหนือมนุษย์ได้ยังไงกัน
“ข้า..เอ่อ…ใช้…ข้าขออภัยท่านราชาสวรรค์ นายท่าน มันเป็นเรื่องยากที่จะได้ใกล้ชิดท่านเช่นนี้ ทำให้ข้าตื่นเต้นจนเผลอทำอะไรออกไปอย่างไม่สมควร ข้าขออภัย”
เมื่อเห็นร่างกายที่สั่นเทิ้มของเฉินเฉียงแล้วทำให้ราชาสวรรค์ผ่อนคลายลงก่อนที่จะยกมือขึ้นเพื่อให้เฉินเฉียงหยุดสั่นกลัว “ช่างมัน เจ้าไม่ต้องประหม่าถึงขั้นนั้น แล้วจงฟังสิ่งที่ข้าจะพูดกับเจ้าให้ดี”
ราชาสวรรค์คิดจะปล่อยเรื่องนี้ให้ผ่านเลยไป
นี่ทำให้เฉินเฉียงใจชื้นขึ้นมาใจทันที
แต่ว่าทำไมกัน
หากว่านับจากที่หลูชานพูดกับเขาไว้ก่อนหน้านี้แล้ว มนุษย์กลายพันธุ์สมควรจะเป็นซากศพกันไปหมด ซึ่งนั่นหมายความว่าเขานั้นสมควรที่จะดูดซับได้ทุกตัวตนไม่ใช่รึไงกัน
หรือว่าราชาสวรรค์ตรงหน้าเขานั้นไม่ใช่ซากศพ
เมื่อคิดได้แบบนี้ เฉินเฉียงจึงได้ลองใช้การสะกดน้อยๆกับราชาสวรรค์
หากว่าเป็นคนที่ตายแล้วก็สมควรจะเป็นเฉกเช่นกับตอนเจิ้งตี้ที่ไม่ได้รับผลกระทำจากการโจมตีทางวิญญาณ
นี่คือหนทางเดียวที่เฉินเฉียงคิดออกเพื่อใช้การพิสูจน์ความคิดของเขา
ในกรณีที่ล้มเหลว เขาเองก็พอจะคิดวิธีการโกหกเอาตัวรอดไว้แล้วเช่นเดียวกัน
ราชาสวรรค์ที่กำลังอธิบายภารกิจให้เฉินเฉียงอยู่นี้ อยู่ๆก็ได้หยุดพูดและมองเฉินเฉียงอย่างสนใจ
-ฉิบหายละ-
-นี่เขาโดนจับได้เหรอ-
เฉินเฉียงมีท่าทางที่เปลี่ยนไป ใ
