่วยเพิ่มโอกาสที่จะเปิดจุดลับจุดถัดไปได้ในอนาคต
“นี่ก็เกือบสี่เดือนแล้ว คงต้องออกไปดูสักหน่อยแหะ”
หลังจากออกมาที่ผิวทะเลแล้ว เฉินเฉียงเองก็ทำได้เพียงส่ายหัวไปมาอย่างช่วยไม่ได้ ไม่ว่ายังไงก็ตามเขาก็ไม่อยากจะอยู่ที่นี่ไปตลอดชีวิต แต่ในตอนนี้เขาจะทำอะไรได้กัน
เมื่อคิดได้แบบนี้ เฉินเฉียงก็ได้นำเตกิลาออกมา ก่อนที่จะเลือกทิศทาง และบินไปอย่างช้าๆ
เขาจำได้ว่าเขานั้นมีสัญญาที่ต้องเข้าร่วมการประลองสี่สำนัก แต่ดูเหมือนว่าเขาคงต้องผิดสัญญาซะแล้ว
ระหว่างที่เขากำลังถอดถอนหัวใจอยู่นี้ ระหว่างนี้เองเขาก็ได้ปลดปล่อยพลังจิตตรวจสอบพื้นที่ไปด้วย และเป็นตอนนี้เขาได้รู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่บินมาจากด้านหลัง
เมื่อหันกลับไปดู เขาก็เห็นเป็นชายหนุ่มคนหนึ่งที่เป็นมนุษย์กลายพันธุ์ ชายคนนี้มีระดับนักรบเหนือมนุษย์ขั้นกลาง
เฉินเฉียงได้จับดาบดั้นเมฆของตนในทันที แต่ก็กลับเห็นว่ามนุษย์กลายพันธุ์คนนี้กลับทำความเคารพเขาอย่างนอบน้อม
“นายท่าน ท่านเองก็จะกลับไปยังเกาะเทียนลี่เช่นนั้นหรือ”
-เกาะเทียนลี่…เหรอ-
เฉินเฉียงรีบปล่อยมือจากด้ามดาบดั้นเมฆในทันที เขาลืมไปว่ารูปลักษณ์ของเขาในตอนนี้เหมือนกับมนุษย์กลายพันธุ์เสียมากกว่า จะเห็นได้จากการที่ชายคนนี้ให้ความเคารพเขาแล้ว ดีไม่ได้เขาอาจจะหาทางกลับไปที่ราบภาคกลางผ่านมนุษย์กลายพันธุ์คนนี้ก็ได้
“อื้ม ว่าแต่ เจ้าเป็นใครกัน แล้วทำไมเจ้าอยู่ที่นี่”
หลังจากพูดจบ เฉินเฉียงได้ส่งเตกิลา
