ในมือให้
แต่เขากลับนึกไม่ถึงว่านักรบเหนือมนุษย์ผู้นี้จะยกมือปฏิเสธก่อนที่จะพูดออกมา “นายท่าน ข้าเป็นเพียงนักรบซากศพเท่านั้น สิ่งนี้ไม่ได้มีผลอันใดกับข้า เป็นไปได้ว่านายท่านสมควรจะได้ฝังแผ่นชีวิตไปใช่หรือไม่”
“หื้ม” เฉินเฉียงนิ่งอึ้งไป เขาไม่เข้าใจว่ามนุษย์กลายพันธุ์ผู้นี้กล่าวถึงสิ่งใด อย่างไรก็ตาม เมื่อมนุษย์กลายพันธุ์เห็นสีหน้าสงสัยของเฉินเฉียง กับนึกไปว่าเฉินเฉียงนึกไปอีกอย่างหนึ่ง
“โปรดอภัยให้ข้าด้วย ข้าไม่ได้มีความตั้งใจที่จะถามถึงสถานะของท่าน”
เมื่อเห็นท่าทางหวาดกลัวของมนุษย์กลายพันธุ์คนนี้ เฉินเฉียงก็ได้ผ่อนคลายท่าทางและพูดออกมา “เจ้ายังไม่ได้บอกข้าเลยว่าเจ้าเป็นใครและมาที่นี่ทำไม”
“ข้าพึ่งจะกลับมาจากสนามรบในเขตตึกจอมพลฮัวจ้ง หน่วยพันหน้าของข้านั้นพ่ายแพ้และสูญเสียอย่างหนักในศึกครั้งนี้ สมาชิกหน่วยเกือบร้อยนายตกตายจนเกือบหมด มีเพียงข้าที่โชคดีหลุดรอดมาได้ จึงมีความตั้งใจจะกลับไปรายงานผลการรบที่เกาะเทียนลี่”
-ฮัวจ้ง….นั่นมันตึกของผู้บัญชาการอันดับหนึ่งในเขตภาคกลางไม่ใช่รึ-
เฉินเฉียงในตอนนี้ใจเต้นระรัวเมื่อได้ยิน หากเขาอยู่บนพื้นดินเขาคงกระโดดโลดเต้นไปแล้ว
ดูเหมือนว่าหลังจากติดอยู่ในทะเลกว่าเก้าเดือน เขาก็ได้มีโอกาสกลับไปสักที
“รีบๆพูดออกมาว่าสถานการณ์ที่นั่นเป็นยังไง แล้วระยะทางที่นั่นห่างจากนี่แค่ไหน”
เฉินเฉียงได้จับคอเสื้อของมนุษย์กลายพันธุ์คนนี้และถามออกมาด้วยน้ำเสียงอันโห
