ดร้าย
“อึ้ก…นายท่าน”
เฉินเฉียงในตอนนี้เห็นแล้วว่าตัวเขานั้นลุกลี้ลุกลนเกินไป และนี่เกือบจะทำให้ตัวเขานั้นเผยตัวเองออกมา เขารีบปล่อยมือและพูดออกมา
“ข้านั้นลอยอยู่กลางทะเลเกินไปและหลงทิศทาง นี่จึงทำให้ข้าตื่นเต้นไม่ได้ที่จะได้ยินเรื่องราวที่เกิดขึ้น หากข้าทำให้เจ้ากลัวต้องขอโทษด้วย เอาล่ะ บอกเรื่องที่ข้าถามเจ้าได้แล้ว”
“หลงทาง….เหรอ” มนุษย์กลายพันธุ์ได้มองเฉินเฉียงตั้งแต่หัวจรดเท้า เฉินเฉียงเองรู้สึกอึดอัดในทันทีเมื่อเห็นแบบนี้ แล้วมนุษย์กลายพันธุ์ก็ได้เอ่ยถามออกมาเบาๆ “นายท่าน เครื่องบอกทิศทางของท่านไปไหนกันล่ะ”
