บทที่ 120 หลงทาง
จ้าวฮั่นแม้ใจจะไม่อยาก แต่เมื่อนี่เป็นคำสั่งเด็ดขาดจากปู่เขา เขาจึงทำได้เพียงนั่งลงที่ข้างจ้าวหยางและยอมรับผลในสิ่งที่เขาทำแต่โดยดี
นั่นก็เพราะ ยังไงซะ ไอ้คนแล่เนื้อผู้ซึ่งได้ก่อความอัปยศให้กับเขานั้น ในที่สุดก็ได้ตายๆไปสักที
แต่ในความจริงนั้น สิ่งนี้เปรียบได้ดั่งกล่าวที่จ้าวฮั่นปลอบประโลมตัวเองไปเพียงเท่านั้น นั่นก็เพราะ เฉินเฉียงนั้นได้ใช้ชีวิตที่สุขสบายอยู่ในทะเลแดนใต้….จะว่าอย่างนั้นก็ได้กระมัง
ในวันนั้น หลังจากที่เขานั้นถูกหมายหัวจากอินทรีย์ดาวสีคราม และถูกไล่ล่าจากตัวนิ่มเกราะเหล็กระดับนายพลวิญญาณขั้นสูง อย่างไม่ลดละ
ในวันนั้น ถึงแม้เขาจะมีระดับของทักษะขุดรูในขั้นสูงแล้วก็ตาม แต่ด้วยระดับการบ่มเพาะที่ต่ำต้อยทำให้ความเร็วของทักษะขุดรูที่ตัวนิ่มเกราะเหล็กใช้นั้น ไม่ได้ด้อยไปกว่าเขา แต่ด้วยการที่เขาโดนหมายหัวจากบนดินอยู่นั้น ทำให้เขาทำได้เพียงดำดินต่อไปอย่างไม่คิดชีวิต
หลังจากดำดินไปอย่างบ้าคลั่ง แต่เขาก็ยังได้ยินเสียงของตัวนิ่มเกราะเหล็กที่ตามเขาเข้ามากระชั้นมากขึ้นเรื่อยๆ นี่ทำให้เขานั้นหน้าเปลี่ยนสีในทันที
-ทำไมถึงได้เร็วนักฟะ-
เฉินเฉียงได้ลอบหันไปดู เขาได้พบว่าตัวนิ่มเกราะเหล็กตนนี้อยู่ห่างกับเขาเพียงสามเมตรเท่านั้น
ที่หน้าโกรธเคืองที่สุดก็คือ ตัวนิ่มเกราะเหล็กตัวนี้ใช้วิธีขุดทับรอยเดิมของเฉินเฉียง ด้วยการที่ดินที่เขาขุดทิ้งไว้ย่อมอ่อนตัวกว่าดินที่ต้องขุดใหม
