เทียนเว่ยได้ตั้งแต่สองปีก่อนแล้ว
ในใจของจางหยวนนั้น ชื่อเสียงของกองกำลังเทียนเว่ยนั้น มีค่ากว่าชีวิตของตน
จ้าวหยางที่ได้ยินได้ถอดถอนลมหายใจออกมายาวอย่างสุดกู่ก่อนที่จะพูดออกมา “จางหยวน ข้าเข้าใจเจ้าดี และข้ารู้ดีว่าเฉินเฉียงนั้นคือศิษย์ที่ล้ำค่าที่สุดเท่าที่สำนักเรานั้นคือก่อตั้งมา เขาสมควรแล้วที่จะได้รับการแต่งตั้งเป็นนายพลเว่ยหวู่”
“เป็นความผิดของข้าที่ไม่ได้ทำการอบรมสั่งสอนหลานชายไร้ค่าของข้าให้ดี ข้าต้องขอกล่าวคำขอโทษแทนความต่ำทรามของมันด้วย”
หลังจากพูดจบ จ้าวหยางได้ก้มหัวจนเรียกได้ว่าหน้าขนานกับพื้นกับคนของกองกำลังเทียนเว่ยต่อหน้าธารกำนัล ก่อนที่จะจับไปที่คอของจ้าวฮั่นผู้มีใบหน้าที่ซีดเผือด และเตรียมที่จะออกจากหอประชุม
“โปรดให้อภัยที่ข้าไม่อาจจะอยู่ต่อได้จนจบและบอกกล่าวลา นับจากนี้ครึ่งปี ข้าจะให้เขาหันหน้าชนกำแพงสำนึกผิดเป็นเวลาครึ่งปี”
….
ในบ้านของจ้าวฮั่น จ้าวหยางได้ทุบกำปั้นของตนลงกับพื้นและพูดออกมาอย่างเดือดดาล “ฮั่น บอกข้ามาเดี๋ยวนี้ว่าเมื่อครึ่งปีก่อน เจ้าส่งคนไปฆ่าเฉินเฉียงใช่รึเปล่า”
“ท่านปู่ ก็ข้าทนไม่ได้นี่ หากว่าข้าไม่ได้ฆ่าเฉินเฉียงแล้วข้านอนไม่หลับ”
“ในตอนนี้ไอ้คนแล่เนื้อชั้นต่ำนั้นได้ตายไปแล้ว นี่ท่านจะไม่ยอมให้ข้าดื่มด่ำกับความสุขนี้หน่อยไม่ได้รึไงกัน”
“ไอ้หลานระยำ” จ้าวหยางได้ตบจ้าวฮั่นจนทำให้ใบหน้าครึ่งหนึ่งของเขาบวมเป่งในทันที
“เป็นความผิดของข้าที่ให้ท้ายเจ้
