บทที่ 117 ระบายแค้น
พวกเขานั้นมัวแต่หลงระเริงไปกับชัยชนะที่ยิ่งใหญ่ในครั้งนี้ เมื่อมาถึงในตอนนี้จึงได้เริ่มรู้สึกตัวว่าเฉินเฉียงผู้ล่วงเข้ามาในกองทัพของศัตรูที่ลึกกว่าใครนั้น ยังไม่พบร่องรอยแต่อย่างใด
“ด้วยความสามารถของน้องเฉินเฉียงสมควรที่จะไม่พบเจออันตรายได้ง่ายๆหรอกน่า”
“หรือน้องเฉินเฉียงจะ…หลงทาง”
“หลางซานเอ๋อ นี่เจ้าพูดบ้าอะไรออกมา น้องเฉินเขามีกำไลสื่อสารอยู่นะโว้ย แล้วเขาจะหลงทางได้ยังไง”
“น้องเฉินอาจจะสวนทางกับเราไปรอที่อ่าวจันทร์เสียวแล้วก็ได้นะ เขาอาจจะรออยู่ที่นั่นเพื่อรอเลี้ยงฉลองอยู่ที่นั่น”
“พวกเจ้าอาจจะพูดถูก นายพลหลิว หากทางนี้ไม่มีเรื่องอะไรแล้ว ถ้าอย่างนั้นข้าขอกลับไปที่อ่าวจันทร์เสี้ยวเพื่อดูก่อนแล้วกัน”
“ได้สิ กัปตันจาง ที่นี่ยังมีเรื่องให้ข้าต้องจัดการอยู่ก่อน เดี๋ยวจัดการเสร็จแล้วข้าจะกลับไปฉลองกับพวกเจ้า”
หลังจากพูดจบ ทั้งสองได้แยกจากกัน กองกำลังเทียนเว่ยได้พุ่งตรงไปยังอ่าวจันทร์เสี้ยวอย่างสุดกำลังราวกับจะบินได้ เพื่อหาคำตอบในสิ่งที่พวกเขากำลังกังวล
แต่เมื่อกลับไปถึง เขาไม่เห็นเฉินเฉียงอยู่ที่นั่นแม้แต่เงา
มาถึงตอนนี้ เหล่าคนของกองกำลังเทียนเว่ยทั้งแปดคนเริ่มตื่นตระหนก
ในสงครามครั้งนี้ หากไม่ได้เฉินเฉียง พวกเขาคงไม่อาจได้รับชัยชนะที่ยิ่งใหญ่ในครั้งนี้ แต่หลังจากจบสิ้นสงครามแล้ว คนที่ทำให้เกิดชัยชนะที่ยิ่งใหญ่ในครั้งนี้กลับหาไม่เจอแม้แต่ร่องรอยเลยสักนิด
“กัป ก
