ด้วยเหรอเนี่ย แน่นอนว่าข้าย่อมเห็นด้วย”
เฉินเฉียงได้ยื่นมือไปรับธนูแสงมาก่อนที่จะถามวิธีใช้ หลังจากนั้นเขาก็ดำดินลงไปอีกครั้ง
“กัปตันจาง เจ้าเด็กนี่ไม่ธรรมดา ข้ามีบางอย่างจะถามเจ้า ข้าหวังว่ากัปตันจางเองจะยินยอม”
“ผู้การหลิวอย่าได้เกรงใจ โปรดบอกข้ามาว่าท่านต้องการอะไร”
“ข้าอยากให้กัปตันจางช่วยคุยกับเฉินเฉียงให้มาทำงานกับทางข้าได้หรือไม่” นายพลหลิวพูดออกมา
“ไม่ต้องเป็นกังวลไป ตราบใดที่เด็กนั่นยอมเข้าร่วม ข้าจะหาตำแหน่งให้เขาเป็นหัวหน้าหมวดเป็นอย่างน้อย”
จางหยวนและคนอื่นๆในกองกำลังได้มองหน้ากันด้วยรอยยิ้มก่อนที่จะส่ายหัวและพูดออกมา “นายพลหลิว ต่อให้พวกเราทั้งกองกำลังช่วยพูดก็เท่านั้น”
“เพราะเฉินเฉียงเองนั้นย่อมไม่เห็นด้วย”
“โอ้ ทำไมถึงเป็นเช่นนั้น หรือว่าท่านคิดว่าข้อเสนอของข้าไม่ดีพอ”
“เรื่องนั้นไม่ใช่ประเด็นสำคัญ ข้าล่ะสงสัยว่านายพลหลิวเคยได้ยินชื่อของฮีโร่สงครามอย่างเฉินเทียนเว่ยแห่งตึกจอมพลเหมันต์จันทราหรือไม่”
“เฉินเทียนเว่ยเหรอ” หลิวเซียงยิ้มออกมา “ถึงแม้ว่าเขาจะมาจากกันหนัน แต่ข้าเองก็ได้ยินชื่อนี้มานานแล้ว เท่าที่ข้าจำได้ เขาเองยอมสละชีวิตเพื่อช่วยผู้การเว่ยหยวนตี้ไว้ไม่ใช่รึ และในตอนนั้นกองกำลังเทียนเว่ยก็มีผู้การเฉินเป็นคนควบคุมอยู่”
“นายพลหลิวพูดได้ถูกต้องแล้ว และนั่นเองก็เป็นเหตุผลที่ทำให้เขานั้นต้องการอยู่กับพวกเราและไม่ยอมไปไหนอย่างแน่นอน”
“นั่นก็เพราะเขาคือทายาทเพียงคน
