นุษย์ไปได้แบบนี้”
“จริงอย่างที่ท่านว่ามา พวกมนุษย์เองก็พึ่งพ่ายแพ้พวกเราไป เรื่องที่เกิดขึ้นนี้ใครจะรู้ อาจเป็นเหตุการณ์ที่มนุษย์เป็นผู้ก่อก็ได้ พวกเรานั้นจะไม่ยอมตกเต้นไปตามแผนร้ายของพวกมันเป็นอันขาด”
“ต่อให้นี่เป็นเพียงเรื่องเข้าใจผิดกัน ก็ปล่อยให้มันเลยผ่านไป หากว่ามีโอกาส พวกเราจะขอเชิญท่านกุนซือเต่ามาเป็นแขกเหรื่อของทางฝั่งเราบ้าง ฮ่าฮ่าฮ่า”
เฉินเฉียงที่อยู่ไกลพอควร เมื่อได้ยินคำพูดนี้ก็อดไม่ได้ที่จะตกตะลึง เขาไม่คิดว่าสถานะของเต่าทะเลแก่ตัวนี้จะสูงล้ำประดุจดั่งชนชั้นสูง
นอกจากสายลับที่อยู่ในเผ่าพันธุ์มนุษย์ ดูเหมือนเต่าแก่ตัวนี้จะเป็นตัวตั้งตัวตีที่คิดแผนการชั่วๆสินะ
ดูเหมือนว่าเขาเองจะปล่อยมันไว้ไม่ได้ซะแล้ว
เมื่อคิดได้ดังนี้ อยู่ๆเฉินเฉียงก็ได้นึกภาพของหยูน้อย(ฮั่นหยู)ละคนของเธอขึ้นมาในระหว่างที่กุนซือเต่ายักษ์ตัวนี้กำลังปีนขึ้นไปบนหลังนายพลปู เมื่อคิดถึงอาณานิคมที่ต้องสูญเสียไปในสงครามนี้แล้วนี่ทำให้ใจของเฉินเฉียงบังเกิดความโกรธที่เปี่ยมล้น และนี่เองทำให้เขานั้นหาญกล้าพอที่จะง้างธนูอีกดอกหนึ่งและยิงออกไป
กับแค่เต่าแก่ระดับทหารขั้นสูงจะสามารถป้องกันการโจมตีอันสุดแรงเกิดของเฉินเฉียงได้อย่างไร
เต่าแก่ตัวนี้ไม่แม้แต่จะได้หันมาดูเสียงที่ได้ยิน หัวของมันแตกกระจายด้วยธนูพลังงานของเฉินเฉียง เหลือไว้แต่เพียงกระดองเต่าอันใหญ่ และขาอีกสี่ข้างที่ยังคงอยู่นิ่งไม่ไหวติง
กุ้งทหารที่ตามมา
