ายคนข้างหลังแบบนี้”
นายพลปูที่จากไปไกลแล้ว เมื่อได้ยินเสียงโหวกเหวกโวยวายก็ได้หันมามองหมาป่าสีเงินจันทร์หลอนด้วยท่าทีไม่รู้เรื่องและพูดออกมา “หมาป่าสีเงิน เจ้าเป็นนรกอะไรของเจ้า ข้าไม่ได้ลอบโจมตีเจ้าเลยแม้แต่น้อย”
ทั้งนายพลปูและหมาป่าสีเงินจันทร์หลอนในตอนนี้ต่างก็เริ่มฮึ่มฮั่มใส่กัน เมื่อเห็นฉากนี้ เฉินเฉียงก็ได้เริ่มเร้นกายอีกครั้ง และเตรียมตัวที่จะได้ดูฉากดีๆที่กำลังจะเกิดขึ้น
อย่างไรก็ตาม ในตอนนี้มีเสียงไม่พึงประสงค์ได้ดังขึ้นมา
“พอแล้ว ปู หมาป่าสีเงิน พวกเจ้าเลิกหาเรื่องกันได้แล้ว พวกเราเป็นพันธมิตรกัน อย่าได้ทำตัวเป็นมนุษย์และบั่นทอนความร่วมมือกันเองเป็นอันขาด กลับไปได้แล้ว”
มาถึงตอนนี้ เฉินเฉียงก็พึ่งจะเห็นว่าใครเป็นผู้พูด มันคือเต่าที่เดินมาอย่างเชื่องช้าที่อยู่หลังปูเมื่อครู่นี้
“ลุงเต่า ท่านพูดถูกแล้ว เป็นข้าที่ทำตัวไม่ดีเอง ข้าขอให้ท่านโปรดให้อภัย”
นายพลปูที่ดูน่าเกรงขาม กลับมีท่าทีเคารพเต่าแก่ที่อยู่ในระดับทหารขั้นสูงเนี่ยนะ
เป็นตอนนี้ที่หมาป่าสีเงินจันทร์หลอนได้พูดออกมา และนี่ได้ช่วยคลายความสงสัยในใจเฉินเฉียงในทันที
“เป็นท่านกุนซือเต่านี่เอง” หมาป่าสีเงินจันทร์หลอนได้ก้มหัวให้อย่างเคารพ “ในครั้งนี้พวกเราสองกองกำลังได้ร่วมมือกันต่อกรกับพวกมนุษย์ เพียงข้อมูลที่ได้รับจากมนุษย์กลายพันธุ์นั่นแล้ว หากไม่ได้ท่านกุนซือเต่าวางแผนการ พวกเราทั้งสองกองกำลังคงไม่อาจขับไล่เผ่าพันธุ์ม
