ึ่งปีก่อน กองทัพสัตว์ประหลาดที่โผล่มาจากไหนไม่รู้ได้ร่วมมีกับสัตว์ประหลาดที่อยู่ในท้องทะเลเริ่มจู่โจมอาณานิคมของพวกเราที่อยู่ใกล้ๆ”
“และนี่เองทำให้ตึกจอมพลเป่ยเชินและตึกจอมพลแห่งกันหนันโจมตีพวกมันโดยใช้กองกำลังร่วม เพื่อทำให้สถานการณ์คลี่คลายลง”
“แต่ในช่วงครึ่งปีที่ผ่านมานี้ ทุกๆครั้งที่พวกเราส่งกองกำลังออกไปนั้น ไอ้พวกสัตว์ประหลาดพวกนั้นราวกับรับรู้ความเคลื่อนไหวของพวกเราไปเสียทุกครั้ง นี่ทำให้ไม่เพียงพวกเราจะไม่อาจที่จะยึดคืนดินแดนได้ พวกมันยังรุกคืบทำให้อาณานิคมของมนุษย์ที่อยู่ใกล้ๆต้องถูกลบออกไป”
“และในตอนนี้ พวกเราในตอนนี้ที่ทำได้คือการใช้อ่าวจันทร์เสี้ยวแห่งนี้เป็นฐานที่มั่นในการป้องกันการโจมตีจากสัตว์ประหลาดและสัตว์ประหลาดแห่งท้องทะเลเท่านั้น”
“สายลับสินะ”
จางหยวน เฉินเฉียง และคนอื่นๆต่างก็มองหน้ากันในทันที และนี่ทำให้พวกเขานึกถึงเจิ้งตี้พร้อมกับความแค้นที่ปะทุขึ้นมา
“ถูกต้อง” หลิวเซียงได้พยักหน้าและพูดออกมา “ความจริงผู้การของพวกเราต่างก็คิดถึงเรื่องนี้และค่อนข้างจะมั่นใจว่ามีมนุษย์กลายพันธุ์แฝงตัวในพวกเรา”
“อย่างไรก็ตาม พวกเจ้าก็รู้ว่ามนุษย์กลายพันธุ์นั้นเหมือนกับพวกเราแทบจะทุกประการ นี่ทำให้ยากที่จะแยกแยะ นี่จึงเป็นเหตุผลที่ผู้การทั้งสองสั่งให้ถอนกองกำลังเสริมเพื่อป้องกันการเสียสละอันไร้ค่า”
ในระหว่างที่หลิวเซียงกำลังพูดอยู่นี้ เฉินเฉียงก็สังเกตสัญญาลักษณ์ที่ถูกทำให้บนแผนท
