บทที่ 111 สหาย
ภายใต้การนำของจางหยวน กองกำลังเทียนเว่ยได้ออกจากตึกจอมพลแดนใต้ไปด้วยใจที่ฮึกเหิม
ไม่มีใครเลยในพวกเขานั้นจะคิดเลยว่าหลังจากแกร่วเตร็ดเตร่ประดุจดังคนว่างงานมานานนับแรมปีในตึกจอมพลเหมันต์จันทรา ในตอนนี้พวกเขากลับได้รับภารกิจการสงครามที่ใฝ่ฝันหาในขณะมาทำภารกิจที่ตึกจอมพลอื่น และนี่ทำให้พวกเขานั้นตื่นเต้นแบบสุดๆ
“พี่ใหญ่เฉินเฉียง รอข้าด้วย”
เพียงออกจากประตู เว่ยฉิงเชินได้ไล่ตามพวกเขาออกมา
“ฉิงเชิน กลับมานี่เดี๋ยวนี้”
ตามมาด้วยเสียงไล่หลังของเว่ยหยวนตี้ผู้ซึ่งวิ่งตามมาตะครุบลูกของตนได้ทัน
“เป็นเด็กดีนะลูกเอ๋ย เจ้าอย่าได้ก่อเรื่องอีกเลย เจ้าก็รู้ว่าพี่ใหญ่เฉินเฉียงของเจ้าและคนอื่นๆต้องเดินทางเข้าร่วมสนามรบ หลังจากได้รับชัยชนะแล้วเขาก็จะกลับมาเอง”
เว่ยหยวนตี้ได้รั้งลูกสาวของตนอย่างสุดความสามารถพลางหว่านล้อมเธอย่างเต็มที่
“พี่ใหญ่เฉินเฉียง ไม่ใช่ว่าท่านเองจะเข้าร่วมงานประลองสี่สำนักที่จะจัดในอีกหนึ่งปีครึ่งใช่รึเปล่า ขอให้จำไว้ว่าข้านั้นจะรอคอยท่านอยู่ ”
เฉินเฉียงเมื่อได้ยินก็พยักหน้ารับและพูดออกมา “อย่าได้เป็นกังวลไปเลยน้องฉิงเชิน เมื่อถึงเวลานั้น ข้าเองย่อมไปปรากฏตัว แล้วเราจะได้พบกันอีก”
หลังจากมองส่งกองกำลังเทียนเว่ยจนรับสายตาไปแล้ว เว่ยฉิงเชินได้หันหน้าไปหาผู้เป็นพ่อของตนพร้อมน้ำเสียงที่เย็นชา “พ่อ ทำไมท่านต้องส่งพวกเขาไปตาย”
เว่ยหยวนตี้เมื่อได้ยินก็ตกตะลึงจนต้องนิ่งอึ้ง
