เต็มไปด้วยความเย้ยหยัน
“ต้องขอโทษด้วยที่ข้าไม่อาจจะตอบคำถามนี้ได้ ในเมื่อพวกเราเองถูกส่งมาโดยผู้การแห่งกันหนัน พวกเราก็เพียงแค่ทำตามคำสั่งเพียงเท่านั้น”
จางหยวนได้พูดออกมาด้วยท่าทางที่ห้าวหาญ ทุกๆคำพูดของเขานั้นเต็มไปด้วยพลัง และนี่เองทำให้ทุกคนในกองกำลัง รวมถึงเฉินเฉียงได้ยืดอกตรงในทันที นี่ทำให้นายพลหลิวเซียงอดไม่ได้ที่จะลอบยกย่องอยู่ในใจ
“กัปตันจาง ข้าขอยอมรับนับถือความไม่กลัวตายของกองกำลังของเจ้า แต่ยังไงซะด้วยสถานการณ์ในตอนนี้มันก็แน่ชัดเกินกว่าที่จะเปลี่ยนแปลงได้แล้ว พวกท่านเองก็น่าจะรู้แล้วว่าไม่มีทางที่จะเปลี่ยนแปลงสถานการณ์อีกได้ แล้วนี่ท่านจะฝืนดื้อดึงไปทำไมกัน”
“ยิ่งไปกว่านั้นคือ ต่อให้พวกท่านอยากจะสู้ แต่ด้วยกำลังคนของท่านและกำลังรบของเราในตอนนี้ ไม่มีทางเลยที่จะโค้นล้มพวกมันลงได้”
“นายพลหลิว ท่านเพียงบอกสถานการณ์ในตอนนี้มาก็พอ ส่วนที่เหลือนั้นพวกเราจัดการเอง”
หลิวเซียงได้มองจางหยวนและคนอื่นๆในกองกำลังพลางนึกตัดสินใจ หลังจากนั้นเขาได้ส่ายหัวไปมาอย่างช่วยไม่ได้และพูดออกมา “ก็ได้ ดูนี่”
หลิวเซียงได้ชี้ไปยังแผนที่ที่ถูกกลางไว้บนผนังและพูดออกมา “จากที่ๆเราอยู่ในตอนนี้ไล่ไปทางใต้สองร้อยไมล์นี้จะมีสภาพเป็นพื้นที่ชายฝั่งที่ยาว และแคบ เนื้อที่ของมันนั้นมีขนาดประมาณหนึ่งพันห้าร้อยตารางไมล์ และพื้นที่ตรงนี้เป็นสถานที่ที่พวกเราเผ่าพันธุ์มนุษย์ตั้งถิ่นฐานมาอย่างยาวนาน
แต่เมื่อสักคร
