กำลังก็ได้ยืดอกและพูดออกมาอย่างฮึกเหิม “กองกำลังเทียนเว่ย อยู่เพื่อสงคราม ตายในสงคราม ไม่เสียใจที่ตกตาย”
อย่างไรก็ตาม น้ำเสียงของพวกเขาในตอนนี้ ไม่ได้ฮึกเหิมเทียบเท่ากับตอนที่อยู่ต่อหน้าเว่ยหยวนตี้แต่อย่างใด พวกเขาทำราวกับท่องบทสวดมนต์
หลังจากนั้นเหรินหมิงได้วิ่งไปหาจางหยวนก่อนจะไปคล้องแขนของเขาไว้และพูดออกมา “ข้าจะมีชีวิตอยู่เพื่อท่าน ตายเพื่อท่าน ต่อให้ตกตาย ข้าก็จะไม่เสียใจ”
“รีบๆไปตายเลยไป๊”
จางหยวนพูดด้วยรอยยิ้มก่อนที่จะเตะเข้าไปหนึ่งที
เฉินเฉียงมองคนทั้งแปดในตอนนี้ราวกับพวกเขานั้นคือพี่น้องแท้ๆของตนไปแล้ว และนี่ทำให้เขานั้นเชื่อว่าเขาตัดสินใจไม่ผิดที่ได้เข้าร่วมกองกำลังเทียนเว่ย
“ดีจริงๆ ไม่ว่าจะดีหรือร้ายก็ตาม แต่การที่ได้มาอยู่กับพวกท่านแบบนี้ นี่ถือว่าเป็นเกียรติของข้าจริงๆที่ได้พบพวกท่าน”
“ต่อให้ข้าต้องตาย ข้าก็ยินยอมพร้อมใจที่จะตายได้”
คำพูดของเฉินเฉียงเองได้ทำให้ทุกคนนั้นรู้สึกได้ประหนึ่งการเป็นครอบครัวเดียวกัน
อย่างไรก็ตาม ในตอนนี้ ได้มีเสียงเบาๆดังออกมาจากด้านหลัง “เฮ้ น้องเฉินเฉียง นี่….อย่าบอกนะว่าเจ้านั้นลืมไปแล้วว่ายังมีข้ากับหลัวหลันอยู่น่ะ”
ที่ข้างหลังเขานั้น ม่อโชวได้พูดออกมาด้วยท่าทีอึกอัก พร้อมกับใบหน้าที่แสดงออกมาอย่างคับข้องใจ
