”
“ที่ข้าพูดนั้นหมายถึงไอ้ตอนที่อยู่ตึกจอมพลนั่นต่างหาก ท่าทีของผู้การแห่งกันหนันในตอนนั้นใครดูก็รู้ว่าเขากลัวที่น้องเฉินเฉียงจะไม่รับภารกิจขนาดไหน และข้าเองก็เชื่อว่าทั้งน้องเฉินเฉียงและเจ้าหนอนหนังสือเองก็ต้องสังเกตเห็นในเรื่องนี้”
หลังจากหวังต้าหลู่พูดจบ ก็ไม่มีใครพูดอะไรออกมาอีก
เอาจริงๆแล้วพวกเขานั้นไม่รู้จะพูดออกมายังไงดีมากกว่า ด้วยระดับมันสมองของพวกเขาเองนั้น ยิ่งพูด ก็จะยิ่งก่อปัญหาแบบเมื่อครู่นี้
แน่นอนว่ากับเรื่องนี้ แม้แต่เฉินเฉียงก็ยังสงสัย
อย่างไรก็ตาม เมื่อคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านั้น เขาเองไม่ว่ามองยังไงก็ไม่ได้เสแสร้งแกล้งทำ
“น้องเฉินเฉียง ข้าเพียงพูดไปตามสิ่งที่เห็น ขอให้เจ้าอย่าได้ถือสา ข้าขอโทษจริงๆ”
ถึงแม้เฉินเฉียงจะสงสัยอยู่ว่าเขาจะขอโทษทำไม แต่เขาเองก็ไม่อาจจะพูดอะไรออกมาได้เหมือนกัน
นั่นก็เพราะสิ่งที่หวังต้าหลู่คิด แม้แต่เขาก็ยังคิดแบบเดียวกัน
จางหยวนได้พูดออกมาด้วยเสียงอันก้องกังวาน “พวกเจ้าเองก็บ่นอยู่ได้ทุกเมื่อเชื่อวันมาปีนึงที่ไม่ได้ภารกิจแบบนี้ แล้วมาตอนนี้เมื่อพวกเจ้าได้รับภารกิจที่ถวิลหากันแล้วจะบ่นไปทำซากอะไรกัน”
“ข้าจะขอพูดให้ชัดๆเลยนะว่า ถึงแม้กองกำลังของเราจะเล็ก แต่ข้า ในฐานะของหัวหน้ารักษาการ ข้าจะบอกเฉกเช่นเดียวกับที่ผ่านมาว่ากองกำลังของเรานั้นไม่ได้เน้นที่จำนวน”
“หากพวกเจ้ากลัวตายก็ไสหัวกันไปได้เลย ไป๊”
เพียงสิ้นคำของจางหยวน ทุกคนในกอง
