วนะ แล้วผู้การแห่งกันหนันจะส่งพวกเราไปทำบ้าอะไรกัน อย่าบอกนะว่าเขาจะส่งพวกเราไปตาย” หลิวไฮ่เป็นคนแรกที่ตะโกนออกมาอย่างดังลั่น
“เงียบ”
จางหยวนพูดออกมาด้วยใบหน้าที่มืดครึ้ม
หลู่จี้คนนี้คือหัวสมองของกองกำลังเทียนเว่ย ทุกคนล้วนแล้วแต่เชื่อมั่นในสิ่งที่เขาคิดวิเคราะห์ออกมาได้
อย่างไรก็ตาม ในครั้งนี้ จางหยวนได้เพิกเฉยต่อคำพูดของหัวสมองของกลุ่ม หลังจากหยุดคิดไปเพียงเล็กน้อย เขาก็ได้ทำสัญญาณมือและพูดออกมา “เดินหน้าต่อไปตามแผนเดิม”
ด้วยคำสั่งของกัปตัน ต่อให้พวกเขานั้นจะต้องไปตาย ก็ไม่มีใครคิดจะขัดคำสั่ง พวกเขาได้แต่เพียงทำตามอย่างเงียบงัน
“ถ้าหากให้พูดกันตามหลักแล้ว ไม่ใช่ว่าการที่น้องชายเฉินเฉียงที่ผู้การแห่งกันหนันถือตัวว่าเป็นลุงของเขาอยู่นี่นา แล้วเขาจะส่งหลานชายตัวเองให้ไปตายได้ยังไงกัน”
หลังจากเดินไปสักพัก ใครคนหนึ่งก็ได้กระซิบพูดออกมา
“ฮึ่ม ข้าว่า เรื่องนี้ต้องเป็นเพราะน้องชายเฉินเฉียงมากกว่า ไม่อย่างนั้นพวกเราก็คงไม่ต้องถูกส่งไปหาที่ตายแบบนี้”
“หวังต้าหลู่ นี่เจ้าคิดอะไรอยู่ พวกเรากองกำลังเทียนเว่ยเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันนะเว้ย และนี่เอ็งจะมาเปิดประเด็นให้แตกกัน…เพื่ออะไร”
หวังต้าหลู่ผู้ซึ่งมีฉายาว่าเทพเจ้าแห่งเงินตรารีบพูดปกป้องตัวเองในทันที “กัปตัน ข้าไม่ได้หมายถึงแบบนั้น แน่นอนว่าข้าไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น ยังไงซะ เขาเองก็เป็นทายาทของผู้การเทียนเว่ยเลยนะ ข้าจะไปหาเหาใส่หัวไปทำไม
