ที่จะบังคับเจ้า ยังไงซะเจ้าก็ยังไม่ได้สำเร็จการศึกษาจากสำนัก”
“ข้า….” เฉินเฉียงนั้นเตรียมที่จะพูดยืนยันว่าจะไป แต่ก่อนที่เขาจะตอบออกมา เว่ยหยวนตี้กลับพูดออกมาก่อนเสียงอย่างนั้น “แต่ข้าก็เชื่อว่าในฐานะผู้สืบเชื้อสายแห่งน้องชายเทียนเว่ย เจ้าย่อมไม่ขี้ขลาดอย่างแน่นอน และสิ่งนี้ก็ถือได้ว่าเป็นเกียรติยศแห่งนักรบผู้ปกป้องเผ่าพันธุ์ของมนุษยชาติ”
เว่ยหยวนตี้ได้หันไปหาจางหยวนและถามออกมา “จางหยวน เจ้ายังจดจำคำขวัญของกองกำลังได้หรือไม่ พูดออกมาดังๆ”
“กองกำลังเทียนเว่ย อยู่เพื่อสงคราม ตายในสงคราม ตกตายไม่เสียดาย”
จางหยวนและคนทั้งเจ็ดที่อยู่ข้างหลังได้กล่าวคำขวัญออกมาอย่างพร้อมเพรียงโดยไม่รอให้ถาม
“เจ้าได้ยินหรือไม่ หลานชาย นี่คือคำขวัญที่พ่อของเจ้าได้แต่งขึ้นมาไว้เมื่อกาลก่อน เขาได้แต่งมันขึ้นมาด้วยตัวเองในตอนที่ข้ายังอยู่ที่นั่น”
“หลานชาย เจ้าต้องไม่ทำให้พ่อของเจ้าที่อยู่บนสรวงสวรรค์ต้องผิดหวัง เจ้าต้องแสดงให้เขาเห็นว่าเจ้าเองมีกึ๋นมากพอขนาดไหนในฐานะผู้ชายคนหนึ่ง”
“ลุงเว่ย ท่านอย่าได้เป็นกังวล ต่อให้ท่านไม่พูด ข้า เฉินเฉียง ขอสาบานว่าข้าจะอยู่และตายไปพร้อมกับกองกำลังเทียนเว่ยในชีวิตนี้ และจะไม่ขลาดเขลาดั่งที่ท่านว่ามา”
“ดี” เมื่อเห็นดังนี้ เว่ยหยวนตี้ก็เริ่มผ่อนคลายกังวล เขาตบมือและกล่าวเสียงเชียร์ออกมา
“เอาล่ะ ฟังคำสั่ง กองกำลังเทียนเว่ย ขอให้เข้าร่วมสงครามในเขตทะเลแดนใต้ในทันที”
“พ่อ ท่านอย
