บทที่ 107 เว่ยฉิงเชิน
“ฮี่ฮี่ฮี่ จางหยวน เจ้าไม่ต้องเคร่งอะไรมากมายขนาดนั้นหรอกน่า มา นั่งลงก่อนแล้วค่อยคุยกัน”
เว่ยหยวนตี้ผายมือให้จางหยวนและคนอื่นๆนั่งลงก่อนแล้วจึงถามออกมา “จางหยวน ทำไมหลินเฟิงถึงได้ให้เจ้ามาเองครั้งนี้ล่ะ ข้าก็นึกว่าเขาจะมามอบของขวัญให้ด้วยตัวเองซะอีก”
จางหยวนได้ไอออกมาหนึ่งทีเมื่อได้ยินคำพูดของเว่ยหยวนตี้ที่เปิดเผยเจตนาของผู้การของตนอย่างไม่ทันตั้งตัว “เรียนท่านผู้การ พวกเราเพียงแค่รับคำสั่งมาจากท่านผู้การของพวกเราเท่านั้น และนี่คือของขวัญให้กับคุณหนูเว่ยเพียงเท่านั้น โปรดรับและส่งมอบให้เธอด้วยครับ”
คุณหนูเว่ย
เมื่อเฉินเฉียงได้ยินแบบนี้ก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงสาวน้อยชุดขาวขึ้นมาอีกครั้ง เป็นไปได้ว่าผู้การหลินเฟิงและผู้การเว่ยจะ….
เมื่อเว่ยหยวนตี้ได้รับแหวนมา เขาก็วางมันบนโต๊ะโดยไม่ใส่ใจอะไรมากมาย “ฮี่ฮี่ฮี่ ดูเหมือนว่าตึกจอมพลเหมันต์จันทรานี่จะว่างกันจริงๆเลยนะเนี่ย หลินเฟิงถึงได้ส่งคนมาส่งของขวัญให้เข้าได้ในทุกๆสองเดือน นี่แสดงว่าสถานการณ์ที่นั่นยังดีอยู่ใช่รึเปล่า”
จางหยวนได้ถอดถอนลมหายใจในทันทีที่ได้ยิน “เรียนท่านผู้การ หากว่าถามข้าเมื่อหนึ่งปีก่อน คำถามนี้ข้ายังพอจะตอบได้บ้าง”
“แต่ช่วงที่ผ่านมานี้ กองกำลังเทียนเว่ยของข้านั้นไม่ได้รับภารกิจอื่นใดเลยนอกจากการส่งของ ไม่แม้แต่รับหน้าที่อารักขาด้วยซ้ำ”
“นี่จึงเป็นเหตุที่ข้าไม่รู้ว่าจะตอบท่านอย่างไรเลยจริงๆ”
“ท่านผ
