บทที่ 108 พี่ใหญ่เฉินเฉียงและลุงหลินเฟิง
“น้องชายเฉินเฉียงคือลูกชายของผู้การเฉินเทียนเว่ยนี่เอง ไม่แปลกใจเลยจริงที่ไม่ว่ายังไงเขาก็อยากจะเข้ากองกำลังของพวกเราให้ได้”
“ไม่คิดเลยจริงๆว่าผู้การเทียนเว่ยจะมีผู้สืบสายเลือด แถมยังมาอยู่ต่อหน้าพวกเราแล้วเสียอีก นี่มันสุดยอดไปเลย”
“ข้าก็ว่าแล้วว่าทำไมเขาต้องการธงพลของผู้การเทียนเว่ยนัก อย่างที่เขาว่ากันจริงๆ พ่อยังไง ลูกอย่างนั้น”
หลังจากที่ได้รู้ว่าสถานะที่แท้จริงของเฉินเฉียงแล้ว คนทั้งแปดแห่งกองกำลังเทียนเว่ยได้พูดคุยกันด้วยท่าทางที่ตื่นเต้น
จางหยวนได้จ้องเขม็งไปที่เฉินเฉียงก่อนที่จะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่นุ่มลึก “เฉินเฉียง ดูเหมือนว่าเจ้านั้นไม่ได้ทำให้พ่อของเจ้าต้องขายหน้าจริงๆ เจ้าสุดยอดมาก อย่างไรก็ตาม หากเจ้าต้องการธงพล ยังไงซะข้าก็ยึดมั่นในคำของข้าเมื่อสี่เดือนก่อน เจ้าต้องทำให้ได้”
เฉินเฉียงได้พยักหน้ารับอย่างแข็งขัน
เว่ยฉิงเชินผู้ที่ยืนอยู่ข้างๆก็ประหลาดใจไม่น้อยเช่นเดียวกับพ่อของตนเมื่อทราบถึงสถานะที่แท้จริงของเฉินเฉียง “พ่อ ไม่ใช่ว่าพ่อบอกว่าทายาทของลุงเฉินนั้นตกตายไปแล้วไม่ใช่เหรอคะ แล้วนี่มันอะไรกัน”
-ลุงเฉินรึ-
เฉินเฉียงเมื่อได้ยินก็มึนงงอย่างหนัก รึว่าเขาเป็นญาติกับตระกูลเว่ยกัน
เมื่อเห็นเฉินเฉียงมีท่าทีงุนงง เว่ยหยวนตี้ก็ได้ยิ้มออกมาเล็กน้อยและพูดขึ้นมา “พ่อไม่คิดว่าทายาทของเฉินเทียนเว่ยเขาจะยังอยู่น่ะสิ ไม่แปลกใจเลยจริงๆท
