ู้การ ทำไมท่านไม่ช่วยคุยกับผู้การของเราให้ส่งกองกำลังเทียนเว่ยออกทำภารกิจดูบ้างล่ะครับ”
“ใช่แล้วครับ หากยังเป็นแบบนี้ต่อไป พวกเราคงไม่ต่างไปจากไม้ประดับตึกจอมพลเพียงเท่านั้น”
เมื่อได้ยินจางหยวนและคนอื่นๆในกองกำลังบ่นอุบ เว่ยหยวนตี้ก็หัวเราะและพูดออกมา “จางหยวน เจ้าไม่ต้องเก็บเรื่องนี้มาใส่ใจหรอกน่า”
“การที่หลินเฟิงนั้นไม่มอบภารกิจเสี่ยงๆให้เจ้า เป็นเพราะนั้นต้องการปกป้องพวกเจ้าไว้นั่นแหละ เขาเองก็ไม่อยากให้กองกำลังเทียนเว่ยต้องถูกกวาดล้างอย่างสมบูรณ์”
“ภารกิจสอดแนมศัตรูเป็นยังไงล่ะ หืม”
“ต่อให้เจ้ามองว่าเป็นภารกิจง่ายๆ แต่นั่นก็เป็นภารกิจสำคัญของตึกจอมพลอยู่ดี”
“งานในตึกจอมพลนั้นไม่มีต่ำมีสูงหรอกนะ ยังไงซะก็ต้องมีคนทำอยู่ดี”
“เอาล่ะ พวกเจ้าเองก็เลิกบ่นได้แล้ว รีบๆกลับไปบอกผู้การของเจ้าว่าไม่ต้องส่งของขวัญมาให้แล้ว หากว่างนักล่ะก็ ให้เอาเวลาไปใส่ใจเรื่องของกองทัพจะดีกว่า”
เมื่อได้ยินดังนี้ จางหยวนก็เข้าใจได้ในทันทีว่าเว่ยหยวนตี้ต้องการให้พวกเขากลับ จางหยวนและพวกจึงได้ยืนขึ้นและเตรียมที่จะทำความเคารพก่อนที่จะจากไป
“พ่อ ลูกกลับมาจากสำนักแล้วค่า….”
ตอนนี้เสียงที่ฟังดูน่ารักและสดใสได้ดังขึ้น ตามมาด้วยบางสิ่งที่มีสีขาวที่พลิ้วไสวได้โบยบินเข้ามา
“เว่ยฉิงเชิน”
เฉินเฉียงจดจำได้ในทันทีต่อให้เป็นเพียงแค่ผ้าที่พลิ้วไสว เขาไม่คิดว่าจะได้เจอกันอีกครั้งหลังจากไม่เห็นกันเพียงแค่เดือนเดียว
“ฉิงเชิน
