ลูกนี่จริงๆเลย”
แม้เว่ยหยวนตี้ทำราวกับจะเอ็ดลูกสาวของตน แต่ใบหน้าของเขากลับแสดงออกมาอย่างซื่อตรงว่ารักและเอ็นดู นี่ทำให้จางหยวนและพวกเห็นได้ชัดว่าเว่ยหยวนตี้นั้นรักและเอ็นดูลูกสาวของตนมากจนไม่กล้าที่จะดุด่าว่ากล่าว
“ฮ่าฮ่าฮ่า จางหยวน ข้าต้องขายหน้าต่อพวกเจ้าแล้ว นี่ลูกสาวผู้ซึ่งเอาแต่ใจของข้า ฉิงเชิน จางหยวนและคนของเขานำของเล็กๆน้อยๆจากหลินเฟิงมาให้น่ะ ดูสิว่าเจ้าชอบรึเปล่า”
หลังจากพูดจบ เว่ยหยวนตี้ก็ได้ส่งแหวนที่วางอยู่บนโต๊ะให้ลูกสาวของตน
“ไหนดูสิ โอ้ มีแต่ของดีๆทั้งนั้นเลย สุดยอดดดด”
เว่ยฉิงเชินเมื่อได้ดูของในแหวนเรียบร้อยแล้วก็ได้หันไปมองจางหยวนและพูดออกมา “พี่ใหญ่จาง ฝากขอบคุณลุงหลินเฟิงด้วยนะคะที่ชอบนำของมาให้ข้าอยู่เรื่อยๆน่ะ”
หลินเฟิงนั้น ที่คอยหาของขวัญมากมายมามอบเว่ยฉิงเชินนั้นแน่นอนว่าต้องเป็นการทำเพื่อชนะใจสาวงาม แต่เขาเองก็ไม่คิดไม่ฝันเหมือนกันว่าจะได้รับเรียกว่า ลุง นำหน้า นี่จึงทำให้คนของกองกำลังเทียนเว่ยกลั้นขำไม่ไหวอีกต่อไป
“เด็กโง่ พ่อบอกตั้งกี่ครั้งกี่หนแล้วว่าให้เรียกเขาว่าพี่ใหญ่หลินเฟิง”
เว่ยหยวนตี้ใบหน้ามืดครึ้มในทันทีระหว่างที่พูดเตือนลูกสาวของตน หลังจากนั้นจึงได้พูดต่อ “เอ้อ ไม่ใช่ว่าเจ้าอยากจะพบวีรบุรุษแห่งกองกำลังเทียนเว่ยไม่ใช่เหรอ”
“คนพวกนี้คือเหล่าวีรบุรุษที่เจ้าเคยเอ่ยถึง ให้จางหยวนและพี่น้องของเขาได้แนะนำตัวให้เจ้าได้รู้จักไว้”
หลังจากเว่ยหยวนตี้ได้
