บทที่ 101 ผู้การหลินเฟิง
และเป็นตอนนี้ที่กำไลสื่อสารของจางหยวนได้ดังขึ้นมา
จางหยวนได้ก้มลงไปอ่านข้อความ ก่อนที่จะถอดถอนลมหายใจและพูดออกมา “พี่น้องทั้งหลาย พวกเจ้าอยู่ดื่มกันไปก่อน เฉินเฉียงกับข้าคงต้องขอตัว”
หลังจากพูดจบ จางหยวนได้นำแก่นคริสตัลระดับนายพลวิญญาณขั้นขั้นต้นของเฉินเฉียงออกมาหนึ่งพันก้อน ก่อนที่จะโยนพวกมันให้หวังต้าหลู่ “เอาพวกนี้ไปและจัดสรรให้ดี แล้วก็จัดการให้เรียบเพราะพวกข้าคงไม่ได้กลับเข้ามาแล้ว”
“รับทราบครับกัปตัน ท่านไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นไป”
เมื่อได้แก่นคริสตัลมาแล้ว ใบหน้าของหวังต้าหลู่และคนอื่นๆก็เปล่งประกาย และไม่ใส่ใจว่าเฉินเฉียงและจางหยวนจะไปทำอะไรกันต่อแม้แต่น้อย
จางหยวนได้ส่ายหน้าไปมาอย่างเอือมระอา ก่อนที่จะส่งแหวนคืนให้เฉินเฉียงและพอเขาเดินออกไป
“กัปตันจาง พวกเราจะไปไหนกัน”
“เหอะ พวกเราจะไปไหนกันได้อีก” จางหยวนได้ถามย้อนกลับมา “ข้าว่าไอ้หวู่เจียงคงไปรายงานเรื่องราวของเจิ้งตี้กับผู้การไปแล้ว”
“เจ้า ในฐานะที่เป็นคนที่เปิดโปงเจิ้งตี้และเป็นผู้สังหารมัน ข้าไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากพาเจ้าไปเป็นพยานเท่านั้น”
“อีกอย่าง เฉินเฉียง หากไม่มีการพูดถึงแผ่นพลังงานล่ะก็ นอกจากผู้การจะเอ่ยถาม เจ้าก็อย่าได้พูดมากไป เข้าใจรึเปล่า”
ประโยคสุดท้ายของจางหยวนนั้นจริงจังจนเฉินเฉียงทำได้เพียงพยักหน้ารับไว้ในทันที
“ว่าแต่เฉินเฉียง ทำไมเจ้าถึงได้ออกมาจากสำนักกัน อย่าบอกนะว่าเจ้ามาที่น
