อย่าง พอถึงตอนนั้น ข้าก็อาจจะไม่เป็นที่ต้อนรับแล้วก็ได้”
“แต่ต่อให้ข้ายังไม่อาจเข้าร่วมกองกำลังได้ในตอนนี้ แต่ก็คงพอจะเป็นไปได้ที่ข้าขอศึกษาดูงานก่อนได้ใช่รึเปล่า”
“ไม่มีปัญหา อีกอย่าง กัปตันก็ไม่น่าจะมีปัญหาเรื่องนี่หรอก ใช่ไหมครับ”
“ดี และในเมื่อเราได้เด็กฝึกงานมาใหม่แล้ว เอ้า พวกเรา ชนนนนนน”
ไม่นาน คนทั้งเก้าก็ได้ซัดเหล้าหมดไปสองไหใหญ่ เฉินเฉียงที่ตอนนี้กำลังกรึ่มๆก็ได้นึกอะไรบางอย่างออกและถามออกมาในทันที “เอ้อ กัปตันจาง อะไรคือแผ่นพลังงานที่กัปตันหวู่พูดถึงเมื่อก่อนหน้านี้กัน ไม่ใช่ไอ้ที่ส่องแสงที่ท่านดึงออกมาจากหัวของเจิ้งตี้นั่นรึเปล่า ”
“ใช่แล้ว จริงด้วยสิ กัปตัน พวกเราเองก็เก็บแผ่นพลังงานของพวกนักรบเหนือมนุษย์มามากมาย แต่พวกเรายังไม่เคยเห็นแผ่นพลังงานจากนายพลทักษะพิเศษเลยสักครั้ง ถ้าไม่ว่าอะไรขอพวกเราได้ยลโฉมเป็นบุญตาหน่อยได้รึเปล่าครับ”
หลิวไฮ่ หรือก็คือคนที่นั่งอยู่ข้างจางหยวนในตอนนี้ได้พูดออกมาด้วยเสียงอันดังลั่น หลังจากดื่มไปอย่างหนักทำให้เขาในตอนนี้จับไหล่ของจางหยวนอย่างสนิทสนมราวกับน้องชายอ้อนดูของเล่น
เมื่อได้เห็นใบหน้าอ้อนวอนของทุกคนแล้ว จางหยวนก็ได้นำมือไปจับที่เอวของตน “ก็ได้ก็ได้ ข้าจะให้พวกเจ้าได้ดูเป็นบุญตาสักครั้งหนึ่งว่าแผ่นพลังงานของนักรบเหนือมนุษย์ระดับนายพลทักษะพิเศษเป็นยังไง เปิดตาดูให้กว้างๆล่ะ”
เมื่อพูดจบ จางหยวนก็ได้นำแผ่นใสที่มีแสงเรืองรองขนาดเท่าเล็บ
