็นของขวัญให้ข้าสักหน่อยเหรอ….”
จางหยวนสำลักในทันทีเมื่อได้ยิน เขายิ้มออกมาอย่างแห้งๆและหันไปพูดกับเฉินเฉียง “เฉินเฉียง จะอย่าได้ไปใส่ใจกับคำพูดนี้ล่ะ ม่อโชวเป็นคนประเภท….. ช่างมัน เอาเป็นว่าเดี๋ยวอยู่กันไปเรื่อยๆเดี๋ยวเจ้าก็เข้าใจเอง อ้อ ลืมไปเลย ดูคนนั้น”
จางหยวนได้ชี้นิ้วไปที่ชายเจ้าเนื้อที่อยู่ข้างเฉินเฉียงและพูดออกมา “นี่คือหวังต้าหลู่ ชื่อเล่นก็คือเทพแห่งเงินตรา(หน้าเงิน) เขาชอบคิดเล็กคิดน้อยเสมอ และนี่ทำให้พวกเรานั้นมีกินมีใช้ทั้งด้านเงินทองและอาหารอยู่จนทุกวันนี้”
และหลังจากจางหยวนได้แนะนำทั้งเจ็ดคนแล้ว ทุกคนก็ได้มองไปที่เฉินเฉียง นี่แสดงให้เห็นเป็นนัยๆว่าถึงคราวเฉินเฉียงแล้ว เฉินเฉียงจึงได้แนะนำตัวเองแบบคร่าวๆต่อทุกคน
“จะเป็นการดีนะถ้ากัปตันร้องขอสิ่งนี้ให้มอบให้พวกเราได้ หากเรานำไปขายจะต้องได้ราคางามอย่างแน่นอน”
หวังต้าหลู๋พูดออกมาพลางถอนหายใจแล้วก็ส่งต่อแผ่นพลังงานให้กับเฉินเฉียง
“มา ดื่ม”
เมื่อทุกคนเห็นว่าเฉินเฉียงหยิบแผ่นพลังงานนี้ปล่อยก็หันไปมาชนแก้วกันต่อ จางหยวนในฐานะที่เป็นกัปตันทีมก็ได้รินเหล้าลงแก้วอีกครั้งและชวนทุกคนดื่มต่อ
เฉินเฉียงนั้นไม่ได้ดื่มแต่กำลังมองดูแผ่นพลังงานนี้อย่างจริงจังและถามออกมา “กัปตันจาง ไอ้พวกมนุษย์กลายพันธุ์นี่มันมีแผ่นนี่อยู่ในหัวอยู่ทุกตนเลยอย่างนั้นหรือครับ”
“ใช่ เฉินเฉียง เจ้าต้องจำไว้ให้ดี เพราะว่านี้คือจุดแตกต่างเดียวระหว่างมนุษย์กลายพ
